Aleviliğin adı kaldı…

Aleviliğin adı kaldı…

Son dönemlerde bir iki yazı gördüm, Aleviler kimliğini arıyor diye. Yazılara baktım, gerçeğe baktım aradaki fark çok büyük, çünkü Aleviler kimliğini aramıyor, kimliğini kurmasallaşarak kaybediyor. Daha doğrusu Aleviler yok oluyor, içindeki hoş görü, devlete güvensizlik, mazlumdan yana olma durumu Alevilerde yok oluyor. O kadar büyük yok oluş ki, bugün Alevileri temsil eden kurumların içinde MHP kökenli, sosyal demokrat görünümlü insanlar bile yönetici konumda olduğunu görebilirsiniz. Süleyman Demirel tavsiyeler ile kurulan Alevi birlikleri bile var.

Cumhuriyet öncesi Alevi dergahı olan Hacıbektaş dergahını Nakşibendi tarikatından atanmışlar tarafından yönetildiğini unutmadan not edelim…Osmanlının bakış açısı bugünde varlığını devam ettirmektedir, çünkü Alevilik ancak benim yönetimim ve denetimim içinde yaşayabilir anlayışı içinde yeniden biçim verilmeye çalışılıyor.

Şimdi sağcı Alevi olmaz mı diyebilirsiniz, evet Alevi inancını gerçek anlamda benimsemiş insanın sağ ideolojilere mehil etmemesi gereklidir, çünkü ezilenin, mazlum konumunda olanın sağcı olması yani statükoyu savunan, değişime karşı olanın olması mantık dışıdır, fakat yaşam mantığı alt üst eder ve kendi kuralları içinde sağ ve faşist yapılar içinde olmaması gerekenler sağ örgütlerde olur.

12 Eylül öncesi, Çorum, Maraş, Sivas katliamları yaşanırken, taraf olan ve tetiği çeken konumunda olan (o dönemde ve bugün) MHP içinde Alevilerin var olması nasıl açıklanabilir? MHP yönetiminde, sempatizan düzeyinde yer alan azınlıkta olsa Alevi olması o günün koşulları içinde açıklanamazdı, hatta sorgulanmadı bile. Hem Kürt hem de Alevi olan kasabaların çocukları MHP içinde varlıklarını korudular her türlü dışlanmaya ve nefret ortamına rağmen. Bugün de aynı zeminde olan ama kendisine karşı her türlü nefretin beslendiği, körüklendiği AKP içinde de Alevi ve Kürtlerin olması nasıl şaşırtıcı gelmiyorsa.

Irkçısına, düşmanına biat edenler, kendi inanç düşüncesinde olanları da kendilerine benzetmek için her türlü görüntüye girmekten çekinmiyorlar. Demokrasi, özgürlük anlayışını bireyselleştiren ve kendi kişisel çıkarını öne alarak hareket edenler birey ya da cemaat olarak mantık içinde olmaması gereken yerlerde kendilerini ifade etmeye çalışıyorlar.

Bu durum 12 Eylül öncesi azınlık içinde göze çarpmazken, bugün AKP içinde Alevi açılımı adı altında Alevi Çalıştayına katılan her birey ve grup, cemaat 12 Eylül öncesi MHP içinde yer alanlar ile aynı konumdalar. Çünkü çalıştaydan gerçek anlamda sonuç çıkmayacağını bile bile katılarak, AKP politikası içinde Alevi politikasının belirlenmesi için manevi destek verenler, etik olarak sorgulandı mı?

12 Eylül öncesi döneminde Maraş, Çorum Sivas olayları olmaktaydı ve MHP içinde ve sağcı yapılar içinde yer alan Aleviler sessizce olayı izlediler, bulundukları örgüt veya cemaat içinde karşı geliyormuş gibi yapanlara mevki verilerek sesleri büyük olasılıkla kesildi.

Bugün de düzen partileri içinde yer alanlara karşı aynı şekilde davranıldığını görmekteyiz. Devlet ihalelerinden kimler ne kadar faydalanıyor?

Alevilere hakaret edenlerin yeniden toplum önüne çıkması için özür dileme seremonisinde kimler nasıl bir rol oynadı? O seremonilerde neler yaşandı, maddi süreç nasıl yol izledi? Bu konuda kimler ne biliyor?

Aleviler kimliklerini aramıyor, cumhuriyet rejimi içinde kimliklerini kaybetmeye devam ediyor, en büyük kayıp şehirleşen Aleviliğin örgütlenmesi ile ortaya çıkmıştır..

Hiçbir toplumsal gücü olmayanların, bir bakmışsınız sanki Alevilerin tek temsilcisiymiş gibi bütün sokak eğlencesinde ya da düğünde, sahne sanatında kullanıldığına şahitlik edersiniz. Alevilerin her bölgesinde, kasabasında, köyünde farklı ritüelleri hoşgörü içinde yaşattığı bütün gelenekler kurumlaşma ve homojenlik adı altında yok edilmektedir. Yeniden biçimlenen Alevilik; gelenek ve görenekler ile alakası olmayan yeni ritüellere büründüğüne şahitlik edersiniz.

Alevilik kimliğini ve yaşam alanını kaybetmektedir. Asimilasyon politikası, Diyanet İşleri Başkanlığı çatısı altında koltuk alma mücadelesi ile Alevilik yok edilmektedir. Yok olan sadece Aleviliğin geleneğidir, adı siyaset meydanında yaşamaya devam edecektir, çünkü o adı birer çıkar aracı görenler, milletvekilliği için baskı aracı görenler Aleviliğin ismini yaşatacaktır, geleneği, göreneği, yok edecektir.

Aleviliğin geleneğini, göreneğini yaşattığını söyleyenlere bir bakın, “Eline, Diline, Beline Sahip Ol!” emrine ne kadar sadıklardır? Mazlumun yanında ne kadar yer aldığına bakın…

İsmail Cem Özkan

Olimpiyat ateşi!

Olimpiyat ateşi!

Olimpiyat oyunlar yaklaşırken ondan ayrı düşünülemeyen ateş’te ülkeleri gezdikten sonra olimpiyat yapılacak ülkenin şehrine varır, açılışta o ateş ile olimpiyat oyunları boyunca devam edecek büyük meşale yanar.

Olimpiyat oyunları Yunanistan’da başladığı kabul edildiği için ateş oradan yola çıkar, çıkış noktası hep aynıdır ama her olimpiyat yeri ayrı olduğu için her seferinde farklı rota izler. Modern olimpiyat oyunlar, 1896 yılından beri zaman zaman kesintiye uğramış olsa da yapılır, peki, olimpiyat bayrağı ve ateşi ilk defa ne zaman kullanılmıştı?

Öncelikle bayrağı konusunda kısaca bilgi vereyim; her bir halkası bir kıtayı sembolize eden bayrak 1914 yılında kabul edilmiş, fakat araya giren birinci dünya savaşı nedeniyle ilk defa 1920 yaz olimpiyatlarında Belçika Anvers şehrinde kullanılmıştır.

"En önemlisi kazanmak değil, katılmaktır" sloganı modern olimpiyat oyunlarının sloganıdır. Orada amaç sporculara; kazanmak değil, elinden gelen en iyisini yap demektedir, elbette bu söz soğuk savaşı ile yok sayılmıştır, bloklar arası yarışa dönüşmüştür.

Olimpiyat oyunlarının yeniden canlandırılmasındaki temel içgüdü neydi ve neden olimpiyatlar külleri arasından yeniden doğdu?

“1892'de Paris Sorbonne Üniversitesi'ndeki bir konuşması sırasında Fransız Baron Pierre de Coubertin uluslararası spor organizasyonu fikrini öne sürdü. Coubertin, 1870-71 yıllarındaki Fransa-Almanya savaşında Fransa'nın yenilgi nedenini ülkede fiziksel eğitimin verilememesi olarak görüyordu. Spor eğitimini ve spor kurumlarını güçlendirerek ülkede sporu yaygınlaştırmak ve spordaki rekabetin gerçek savaşları önleyebileceğini savunuyordu. 23 Haziran 1894'te Coubertin önderliğinde Uluslararası Olimpiyat Komitesi 13 ülke ve 79 temsilci ile ilk kez toplandı ve Olimpiyat Oyunlarının yeniden düzenlenmesine ve ilk olimpiyatların 1896'da Atina'da düzenlenmesine karar verdi.”

Bu kadar bilginin içinde meşale ile ilgili bir şey okuyamadınız değil mi, evet bilinçli olarak meşaleyi sona saklayayım dedim, çünkü nedense bu konuda bilgiler gözden kaçırılır, bir çok şehirde neden meşaleye karşı saldırı olduğu konusunda bilgisizlik propagandası yapılır. Her saldırının arkasında bir protesto vardır, o protestoyu anlayabilmek için başlangıcına göz atmakta yarar vardır.

1936 olimpiyatları denilince gözünüzde bir şey canlanmayabilir, fakat konuyu okudukça bildiğiniz bilgiler olduğunu görebilirsiniz, en azından bir çok belgesel kanalında ya da filmde 1936 olimpiyatları hakkında bir görüntüye mutlaka karşılaşmışsınızdır.

1 Ağustos günü Adolf Hitler Berlin şehrinde muhteşem bir organizasyon ile oyunları açmıştır. Almanya’nın yeni gücünü göstermek için bu açılışa özel önem vermiştir. O güne yapılan oyunlardan farklı bir şey olmasına özellikle özen gösterilmiş ve Yunanistan’dan doğan oyunu ora ile Almanya arasında bir ilişki kurulması için ilk defa olimpiyat ateşini kullanmıştır. Bugün saldırıya uğrayan meşale işte Hitler’in ilk defa yaktığı meşaledir. Yunan kültürü Avrupa kültürünün temelini oluşturmaktadır, Makedon kralı İskender gibi dünyaya hiza verecek gücü sembolize etmektedir. Hitler kullandığı semboller, ışık oyunları, sporcular ile dünyaya mesajlar verirken, daha çok insanın bu oyunu seyredebilmesi ve görmesi için ilk defa film olarak kayıt altına aldırmıştır. Hitler bütün dünya sinema salonlarında gösterilecek kayıtları yaptırarak iki dalda ilki hayata geçirmiştir. Propaganda aracıdır spor ve güç gösterisinin arenası olmuştur. Fakat bu olimpiyatta isteklerinin büyük bölümüne ulaşan Hitler’i Amerikalı siyahi atlet Jesse Owens hayal kırıklığına uğratmış ve Alman sporcular o yarışta altın madalya alamamıştır. En aşağı ırk olarak gördüğü siyah bir sporcu beyaz ırkı ve üstelik bir Almanı geçmiştir.

Hitler dünyaya verdiği mesaj kısa süre sonra Varşova üzerine gönderdiği uçaklar ile karşılığını bulmuştur.

Olimpiyat ateşi değişik zamanlarda protestolar ile karşılaşır, bugünlerde Londra’da bir genç tarafından söndürülmek istendi. İşte bu protestonun temelinde ikinci dünya savaşını başlatan ve soykırım yapan bir faşizmin protestosudur.

Dünya gençliğini çağırıyorum! Yazısı ile başlayan bir olimpiyat meşalesi aslında gençliği nereye sürükleyeceği ve hedefinin ne olduğu milyonlarca ölülere bakarak anlam kazanır.

İsmail Cem Özkan

Sosyalleşin!

Sosyalleşin!

Ülkemiz televizyon kanallarından, gazetelerinden, radyolarından kısaca bize ulaşan her araçtan bize bir şeyler anlatılıyor, söyleniyor ve o söylenenlere uygun bir şeyler yapmamız yani tüketmemiz bekleniliyor. Tüketin derken, nasıl tüketeceğimiz, hangi amaca uygun tüketeceğimiz de bize çaktırmadan söyleniyor, alışkanlıklarımızı değiştirmemizi, dünya vatandaşı olmamızı, Amerika’daki bir sıradan vatandaş ile aynı tepkiyi vermemizi bekleniliyor ve buna uygun olarak tüketim çılgınlığı içinde; bizi, birer tüketici rakama dönüştürüyorlar.

Shopingfest istatistikleri açıklanıyor, şu kadar kişi geldi, şu kadar harcama yaptı, o dönemde mağazalarının kar oranı geçen seneye göre şu kadar arttı gibi…

Facebook, Twitter gibi sosyal paylaşımlarda sosyal olun, bedava sörf edin diyerek ilanlar duymuşsunuzdur.

Sosyal olun!

Nerede?

Sanal dünyada!

Paylaşın, evliliklerinizi, günlük ilişkilerinizi, iş yaşamınızı, her şeyi bu yeni sosyal alanda yaşayın!

Kopun, şehrin sokaklarından!

Arkadaşlarınızla mı buluşmak istiyorsunuz, faceden paylaş, duyan gelsin!

Sinemaya yalnız mı gitmek istemiyorsunuz, twit atın size uygun biri mutlaka gelecektir!

Aşırı bir istek var, bizim sosyal ilişkilerimizi sanal alemde oluşturulan platformlarda yaşamamızı…

Bu kadar ilgi ve bize bedava sunulan bir hizmet olduğunda hep kafam zonklar, neden, neden diye sorular kafamın içinde dolanır.

Neden acaba, bizi dünya insanı yapmaya çalışıyorlar?

Neden, bizler dünyada hiç görmediğimiz topraklardaki insanlar ile aynı tepkiyi vermemizi istiyorlar?

Neden, sosyal alanda örgütlenemeye izin veriliyor ve oradan yapılan eylemler ile kime hizmet ediliyor?

Sosyal medya kontrollü alan olduğuna göre, o kontroller içinde hakkımızda nasıl bir dosya tutuluyor ve o dosya içinde neler var?

Neden sürekli tüketmemiz için reklam yapılıyor?

Neden, bizler rakamlar ile anılır olduk?

Bugün gibin bir hastaneye, devlet dairesine, herhangi bir telefon bayisine, sizden isteyecekleri ilk şey TC Numarası. Neden isminizden önce numara isteniyor?

Hangi etkinliklerde, ne tüketeceğimiz, ne kadar eğlenebileceğimiz bize neden dikte ediliyor?

Dikkat ederseniz son yıllarda eğlence denilince biri sahnede bir şeyler yapıp, bizde oturduğumuz yerde alkış tutmak veya ayağa kalkıp ayakta kaldığımız alan içinde ellerimizi oynatmamız anlaşılıyor. Eğlence neydi, nasıl eğlenirdi gerçekten anımsayan var mı?

Geleneksel oyunlar bile sanal dünyada programlanmış, hiç tanımadığımız kişiler ile, hiç görmeden sadece kelimeler ile anlaşarak oyun oynamaya dönüşen ilişkiye neden sosyalleşme adı veriliyor?

Kapitalist, çıkarı olmadığı hiçbir şeyi hizmeti bedava vermeyeceğine göre, neden sosyal medya içinde hareket edilmesi için bedava hizmet verilir?

Bütün bunlar dünyada yaşanan bir çılgınlığın ürünüdür, o çılgınlık tüketin ve tüketici bütün dünya ülkelerinde tek tip davranış geliştirsin diye, beynimize, alışkanlıklarımıza, geleneğimize, göreneğimize karşı yapılan işlerdir.

Yok oluyoruz!

Yok olurken de, hayaller, mücadelemiz, ütopyamız her şey buharlaşıyor…

Kendinizi koruyun diyeceğim ama her yerden kuşatıldık, savunulacak alanlarımız durduğumuz nokta değil artık!

Sanal dünyada sosyalleşin!

Sizi yönlendirmek isteyenler, istedikleri gibi yönlendirip kendilerine bahar yaşatıyorlar!

İsmail Cem Özkan 

Galata yeni yüzüne kavuşuyor!

Galata yeni yüzüne kavuşuyor!

Beyoğlu’nda bir şeyler oluyor sürekli. Birileri karar veriyor, kararını uygulatmak için kararın tersi yönde orada yaşayanlara o güne kadar verilmemiş özgürlükler veriliyor, özgürlüğü başka yorumlayanlar işi abartıyor ve özgürlük başkalarının haklarına gasp etmeye dönüşünce; işte kırılma noktası burada başlıyor ve karar verenler baştaki amaçları yönünde artık toplumsal desteği de alarak uygulamaya geçiyor. Her geçilen yeni uygulama yeni rant kapısının açılması anlamına geliyor.

Karar alıcıların kararları aslında biliniyor, niyetleri de saklanmadığı için ortada. Buna rağmen özgürlük kavramının karşılığı halka hiçbir zaman gerçek şekilde anlatılmadığı için, eğitimden geçen birinin özgürlükten anladığı verilen eğitim ile sınırlı olduğunda birden abartılı davranışlar ile ve sorumsuz, sorgusuz ve çıkara dayalı bir davranış gelişiyor. Bu davranışın sonucu elbette onlara o davranış için izin verenlerin amacına hizmet etmekten öteye bir anlam ifade etmiyor.

Beyoğlu, her insanın gezdiği, alışveriş yaptığı, buluştuğu ve gösteri yaptığı bir alandır. Aynı zamanda yaşam alanıdır. O bölgede en alttakinden en üstekine kadar çelişkilerin keskin ve bir sokak örtesi kadar yaşandığı alandır. Kapkaçın, tinerin, kavganın, öldürmelerin, sinema için gelip hayat kadını erkeği olanların da mekanıdır. Ülkenin en ayrıcalıklı okullarının olduğu, her dilin rahatlıkla konuşulduğu ve kendisini ifade ettiği alandır. Beyoğlu kurulduğundan beri sürekli gelişe ve biçim değiştiren bir yapısı mevcuttur, değişim, Beyoğlu ve zaman içinde bir birini etkileyerek ve tetikleyerek olan bir şeydir.

Cumhuriyetin kuruluşu ile ilklerin yaşandığı alandır ve o dönem; elit tabakanın rahatlıkla gezdiği, kendisini ifade ettiği, Avrupa rüzgarının en sıcak olarak hissedildiği noktaydı. İstiklal caddesi bir semboldü, o sembolün içinde alışveriş yapmak, yemek yemek bile ayrıcalıklıydı ve o ayrıcalık kıyafetlere kadar yansıyordu. Kenar mahallede yaşayan, Anadolu’dan göç etmişler ancak buraya garson olarak gelebilir, ya da çöpleri toplayan belediye işçisi olarak kendisini gösterebiliyordu. Ayrıcalıklaydı ve ayrıcalığını zaman içinde göçlerin etkisi ile göçmenler tarafından kuşatılması ile sona erdi. Fakat gerçek anlamda ayrıcalıklığını her zaman korudu, sadece görüntüsel olarak ayrıcalıklığını varlık vergisi ile birlikte azınlıkların elinden alıp Türklerin eline geçmesi ile büyük değişime uğramıştır. 6 – 7 Eylül olayları ile dükkanları yağmalananların korkulu gözleri oranın değişimin hangi yönde olacağını anlatıyordu. Değişim kaçınılmazdı ve o değişim ulus devletinin ihtiyacına yönelik yeni sınıfın katmanlarına göre yapılıyordu. Özgürlükler yasalar ile verilirken yaslar ile geri alınıyordu.

Beyoğlu yazılı yasalar kadar yazılı olmayan yasaların da hüküm sürdüğü, kişilerin bir birine “zarf” attığı yerdir. En önemli dolandırıcılar, kaçkınlar, sonradan görmelerin mekanı oldu zaman içinde.

Beyoğlu içindeki bir değişim ülkenin değişimine büyük katkı sağladığı ve tetiklediğini bilenler, Beyoğlu üzerine politikalar ve senaryolar uygulamaya koymadan çekinmemekteler. Beyoğlu sinemanın merkezi olması tesadüfi değildir, çünkü orada yaşanan hayaller, hikayeler ülkenin en ücra köşesinin değişimine katkı sunuyor. Değişimin kilit noktasıdır, o noktaya hükmedenler, biçimlendirenler ülkeyi de biçimlendireceklerini biliyorlar. O yüzden Beyoğlu sıradan bir yer değildir.

Beyoğlu değişim yaşıyor, yeni elit tabaka göçmenleri ve parsı olmayanları ilçe sınırları içinde görmek istemiyor. Yeni bir elit tabakanın daha rahat hareket edebilmesi için kuşatılmış olan ilçenin kuşatılmasını ortadan kaldırıyorlar. Tepebaşı, Tarlabaşı gibi yerlerin kent değişimi içinde önemli bir projeye ev sahipliği yapması tesadüfi değildir, çünkü ülkenin camekanında gözükmemesi gerekenler orada yaşamaya devam ediyor ve ülkenin karanlık zamanın izlerini taşımaktalar. Parası olmayanların yaşam alanı parası olanları rahatsız etmekte ve cebinde 30 lira ile gün boyu Beyoğlu’nda zaman geçirenlerin yaşamaması gereken yer olduğuna karar verilmişti. Karar verenler buna karar vermişlerdi ve kararlarını uygulamaya çoktan koymuşlardı. Bu plana uygun sosyal çevre yaratılıyor ve her şey sanki gönüllü oluyormuş gibi yansıtılıyordu. Parası olmayanların evlerine yasalar ile oynanarak el konuyor, göç etmeye zorlanıyordu. Değişim parası olanlar için avantajlıydı ama olmayanlar için sürgün anlamına geliyordu. Parası olmayanlar itekleniyordu, iteklene iteklene nereye kadar gideceklerinin sınırları henüz çizilmemişti. Belki hadım edilecekler ya da hadım edilmişler oturacakları bir yer bulurlar, (sokak köpeklerine buldukları korunaklar gibi)  çünkü, Osmanlı sarayında hadım edilmişler sadece cariyelere (= köle; padişaha hizmet eden köle kızlar, kız çocuklar)  hizmet yaptı, bir ara vezir bile oldu ama geleceği olmayan ve birikimlerini yakınına bırakamayan hadım edilmişler Osmanlı ile birlikte yok oldular, bugün gölgeleri dahi yok.  

Beyoğlu değişiyor, dğişimin boyutu galata kulesi etrafına kadar indi, çünkü yukarıda yaşam alanı bulanlar iteklene iteklene kle dibine kadar geldiler. Kule etrafı uzun zamandır zenginlerin yeni oturma mekanı oldu, fiyatlar astronomik olarak arttı. Eskiden orada yaşamış olan bir banker bu durumu görse ne yapardı? Elbette o bankerler, Osmanlıya borç verenler bugün yoklar, bir tek merdiveni kalmış, kimse o merdivenin başına yazıya dikkat etmez konumdadır.

Galata kulesi etrafında özgürlüklerini aşırı yaşayan gençler, parası olmayan ve sokakta veya kule dibinde yaşayanlara bir olanak verildi ve o olanağı özgürce ve doya doya yaşadılar, sabaha kadar gece yarından başlayarak sokakta seviştiler, kapı önlerinde uyudular, bir seksüeller, homoseksüeller bu ülkede yaşadıklarını unutmuşçasına doya doya verilen özgürlüğü yaşadılar. Karar vericiler elbette gençlerin neyi nasıl suiistimal edeceğini ve sınırları nasıl zorlayacağını biliyor. Ve geçenlerde bir karar verdiler ve yasaları uygulamak için kolluk kuvvetlerine emirler verildi, kule dibi temizlenecek ve orada özgürlüklerini sınırsız yaşayanlar başka yere iteklenecektir.

Galata, Beyoğlu’nun yeni yüzü ve yaşam alanı olacaktır. Parası olmayanın o kule etrafına gelmesine gerek yok, çünkü orada parası olana göre düzenlemeler yapılıyor.

Beyoğlu değişiyor, Galata’da buna dahildir.

Değişim ülkenin yeni yüzünü de anlatacaktır, o yeni yüzde şerbetlerin bol içildiği, semai gösterilerin eşliğinde Mevlevi mısralarının okunduğu, huzurlu ortamlar olacaktır. Ne içki içen, ne çevresini rahatsız eden ne de yırtık pırtık elbisesi ile ortada dolanan olacaktır.

Beyoğlu eğlence dünyasında önce kapkaççıları ortadan kaldırıldı, sonra tinerci çocukları, sonra masaları, maslarda çevresine seslenenleri, sokak müzisyenlerini, Galata Kulesi çevresinde yaşayan istiklal caddesinden iteklenenler, daha sonra… ?

Beyoğlu’ndaki değişimin yönünü gören var mı?

İsmail Cem Özkan

http://www.galatagazete.com/o/index.php/gundem/5292-galata-yeni-yuezuene-kavuuyor.html

Şike temizlendi mi?

Şike temizlendi mi?

Şike davası diye bir dava açıldı, onlarca insan uzun süre yargılanmadan demir parmaklıkların arkasında özgürlüklerinden yoksun yaşadılar. O dava bugün sonuçlanmış, içeride yatan kalmayacak şekilde kararlar alınmış, bazı demir parmaklık arkasında yatanlar suçlu görülmeden suçsuz oldukları anlaşılmış. Kısaca özgürlükleri bir süreliğine gasp edilmiş insanlar oldular.

Özgürlük elden alınıyor. Özgürlükleri elinden alınanlara kısaca “pardon, yanlışlıkla sizi demir parmaklıklar arkasına almışız, hakkınızda bir sürü haberi basına sızdırdık, karalama kampanyaları yaptık, ne yazık ki üzerinize suç bulaştıramadık. Sizin özgürlüğünüz için günlük olarak yasalar ile belirlenmiş maddi karşılığı olan paranız hesabınıza yatırılacak, lütfen buradan çıkmadan önce hesap numaralarınızı bir kağıda yazar mısınız, size havale edilecektir.”  diye bir söz söylenmiş olabilir, bu yazı yazarken.

Özgürlükleri ellerinden alındı, ailelere büyük işkence yapıldı, dolaylı yoldan. Ailelerin kutsal birliği bu dava ile bir çok insan için yok edildi. Adil yargılanma ve delileri karartma bahanesi ile suçsuz insanlar suçluymuş gibi işlem gördü ve haklarında olmadık söz, olmadık haberler deşifre edildi ve sonuç, sonuç kara denilenler ak, ak denilenler ak olarak kalmış oldu. Göstermelik suçlu gözükmesi gerekenler ise, yattıkları günler göz önüne alınarak hüküm verilmiş oldu.

Türk futbolu sanayileşti, ticari anonim şirketler konumuna geldi. Profesyonel bir lig yaratıldı. Profesyonellik ise izleyicisine hoş vakit geçirtmek, seyircisini memnun etmek üzerine kuruludur. Seyircinin bir sahanın etrafına toplanması için ortak bir çıkar yaratılması gerekliydi, o yaratılan ortak çıkar kumar ile buluşması uzun sürmedi. Üstelik ülkemizde devlet eli ile kumar yaratıldı ve o kumarın yan gelirlerinden bütçe hesaplamaları ve açıkların kapatılmasında kullanıldı. Toto, loto, iddia gibi isimler verilen kumar kağıtları devletin gözetimi altında milyonların elinde olması sağlandı. İletişim araçlarının gücü kullanılarak bu sanayi için hazır müşteri tabanı yaratıldı, tüketim çılgınlığı için her takım her sene forma değiştirmeye başladı. Her forma, sponsor firmanın reklamı ile satışa sunuldu. Sanayi sadece yeşil saha içinde kalmadı, ülkenin, dünyanın her tarafına yayılan bir liberal girişim olma özelliğinden, sanayi ve çok uluslu firmaların denetiminde ve kontrolünde yapılara büründü.

Ülkemiz içinde oynan bir oyundan, Arjantin’de kumar oynayan biri etkilenir hale geldi. Kumar ağı o kadar karmaşık bir hale dönderildi ki, sadece ulus devletler değil, uluslar arası areneda bulunan bir çok firma bu oyundan nemalanır hale geldi.

Futbol, sanayi oldu, profesyonel ligin kontrolü elbette saha içinde bulunanlar tarafından belirlenemez konuma geldi, çünkü elde edilecek bir sonuçtan Arjantin’de kumar oynayan etkileniyorsa, oynatanda etkileniyor demektir. O etkileyenlerin çıkarları yönünde sonuçlar belirlenmesi kadar doğal bir şey olamaz. Şike, ulusal sınırlar içine hapsedilecek kadar basit ve düz mantık içinde işleyen şey değildir. Şike, eğer dar alanda çözülmeye kalkılıyorsa, orada gizlenen bir şeylerin varlığı olduğu gerçeğini ortaya çıkarır.

Ülke içinde firmalaşan spor kulüpleri sadece uluslar arası firmaların temsilciliği görevini görür. Onların istekleri ve ihtiyaçlarına göre yapılanması ve sonuçların oluşturulması kadar doğal ne olabilir? Hiçbir firma ve işletme; riski yüksek yere yatırım yapmaz.

Şike davası bitti, biten dava değildir elbette, üstü örtülen bir şeylerin gün yüzüne çıkmasını gündemden düşürmüştür. Çünkü şike davalarının bu kadar gündeme düşmesinin en büyük nedeni, sonucunun siyasi olmasıdır. Global firmaların ülkeler içinde hareket etmesi için siyasi desteğe ihtiyaç duyar ve hiçbir şekilde ekonomi kuralları tabii olamaz. Serbest piyasa kuralları futbol gibi bir sanayi içinde yeri yoktur.

Bu dava nedeni ile ailelerinden uzakta yaşayanlara geçmiş olsun derim, umarım bir daha göstermelik ve sonucu siyasi olan davalara konu olmazlar.

İsmail Cem Özkan

http://www.galatagazete.com/o/index.php/gundem/spor/5291-ike-temizlendi-mi.html

Vedat Milor Seçimi

Vedat Milor Seçimi

İstanbul’un leziz bir lokantası olan Frankie’de Vedat Milor ve ekibi ile buluşmaya gittim. İstanbul sıcağının rüzgar ile buluştuğu bir günde Nişantaş’a ulaşmak için Demokrasi parkının içinden yürüyerek gittim.

Adını çok duyduğum ama içine hiç girmediğim bir alışveriş merkezinin karşısındaki otelin en üst katında bulunan Frankie restourant’ında Vedat beyi bekleyen Türkiye şarap tadımı konusunda yeni bir masa kuran ekip ile buluştum. Türk Sommelier Masası ekibini her zamanki sıcak bir sohbetin içinde buldum.

Frankie İstanbul’un boğaz girişini tepeden gören bir yer, İnönü stadını üstten sıyıran bir görüntü içinde, rüzgarında verdiği bir serinlik içinde sıcak bir sohbetin içinde Vedat Milor seçimlerini yurtdışından getirmek ile sorumlu olan arkadaşımızın kısa bir tarihçe bilgisi içinde İtalya’dan ithal ettikleri köpüklü şarap eşliğinde sohbete başladık.

İstanbul her an bir kaosun içindedir, bu seferki göz göre göre, haberlerden anons yapıla yapıla oldu ve şehrin ana caddeleri tıkandı, yol bakımı için. Yollar tıkanırda insanlar randevularına geç gelmez mi, elbette geç kalmak doğaldır ve zaman kontrolü bu şehrin kaosu içinde yapmak büyük beceri ister. Vedat Bey ve eşi biraz gecikerek de olsa geldiler ve onların gelmesi ile şarap tadım yapacağımız masaya doğru yol aldık. Vedat bey kısaca masa etrafındakilerini tanımak ile başladı ve bu buluşmanın büyük bir anlam barındırdığını belirtti. Yeni bir işe, işi bilenlerin düşünceleri ile başlamak istediğini ve görüşlerin çok önemli olduğunu vurguladı, çünkü Vedat Milor kendi isini verdiği şarap ithal etmişti ve kendisine güvenenlere bu şarapları öneriyordu. Vedat Milor önerisi olan şaraplara acaba Türkiye Sommelier Masası ne diyecekti?

Şarap seçiminde asitliğin çok önemli olduğunu ve kendi seçiminin daha çok asitliği öne çıkmış olan kendisini hemen fark ettiren şaraplar olduğunu vurguladı. Bu şarapların etli yemekler, kebap vb gibi Türk mutfağı içinde damak tadımıza uygun şaraplar olduğunu vurgulayarak söze başladı. Şarap seçiminde sanayileşmiş ve ismi öne çıkmış markaların yerine amatör ruh ile üreten üreticiden direkt şarapların ülkemize getirtilerek şarap kültürümüze bir katkı sunması ve şarap üretimimiz için örnek olmasının önemli olduğunu vurguladı. Her ne kadar yıllardır ülkemizde şarap üretilmiş olsa da gelişen bir alan olduğunu bu alan içinde dünyadan bağımsız değil, dünyadaki gelişmeleri de göz önüne alacağımız bir damak zevkinin oluşması için ortam yaratılması gerektiğini vurguladı. Amatör ruh ile, profesyonel üretim koşullarının olduğu butik şarapçılığının güzel örneklerinden seçki oluşturmaktadır.

Dünyada ki sommelier mesleğinin gelişimi ve bu konuda bir zamanlar dışlananların açmış olduğu yeni bakış açısının bugün ne kadar etkili olduğunu Lary Stone ismi üzerinden örnekledi. Kendisinin Amerika’da öğrencilik yılarlında tanıştığı bu akımın şarap tadımı konusunda nasıl bir çığır açtığını anlattı. 80 yıllarda oluşmuş olan statükoya karşı bir grup sommelier karşı bir bildirge yayınlayarak yeni bir kapının açılmasına sebep olduğunu ve o günden sonra alışkanlıkların nasıl değiştiğine şahitlik ettiklerine vurgu yaptı.

Şarap ithal ederken farkındalık yaratacak, bu seçimin Vedat Milor damak zevkini yansıttığını vurgulayan şaraplar olacağını söyledi. Bu seçimler piyasa içinde markanın öne çıkacağını ve şarap için üretilen üzümlerin yıllarının da önemli olduğunu söyledi. Bazı markalar bazı yıllar için çok iyi verimli şarap elde ederken bazı yılarlın vasat olduğunu ve aynı tadı vermediğini belirtti. O yüzden seçim için kalitenin önemli olduğunu ve vasat yılların ürünleri yerine kaliteli ürünleri şarap severlere sunulacağını vurguladı, hali hazırda var olan seçki de buna göre belirlendiğini belirtti.

İthal edilen şarapların içinde organik ürünler olduğunu ama bizim etiketler konusundaki yasamız bu konuda vurgu yapmamızı engellediğini vurguladı. Şaraplarda iyi ve kötü şaraplar olabileceğini ama esas önemli olan unutulmayan şarap olmasıdır.

Türk sommelier masası ithal ürünlerde bir sorun yaşandığını ve genelde ülkemize vasat yılların ve Avrupa ve Amerika piyasasında pazarlanamayan ürünlerin getirildiği konusunda düşünce belirtmesi üzerine, Vedat Milor bu konuda yaşanan örneklere bakarak haklılık payınız varır ama ülkenin gelişen ekonomisi içinde bu durumun değişmeye başladığını ve değişeceğini vurguladı.

Şarap ithalatı konusunda gümrüklerde sorunların var olduğunu ülkemizin vergilerinin çok yüksek olduğu vurgulandı. İthalat sektöründe yaşanan sorunların zaman içinde aşılabileceğini vurgusu içinde tadım yapılan şaraplar konusunda Türk Sommelier Masası üyelerinin görüşleri alındı. Genelde olumlu karşılanan şaraplar, piyasa içinde müşterilere önerileceğini ve aranacağı umudu içinde tadım sona erdi.

Tadım sonrası yemek eşliğinde üç ayrı şarabın tadımı ve yemek ile şarabın uyumu bulunduğumuz lokantanın mutfağının hünerleri de konuklara sunuldu. Vedat Milor hangi şarabın yanında nasıl bir yiyecek olması gerektiği konusunda da önerileri bulunmaktadır, bu  konuda çıkarılmış olan broşüründe kısa bilgiler yer almaktadır. Şarap tadımcısı olmadığım halde, benim damak ve ağız zevkime uygun şarap eşliğinde yemeklerin tadını ve şarabın tadını güzel bir sohbet eşliğinde hissederek ve teşekkür ederek bu anları elimdeki fotoğraf makinesi ile ölümsüzleştirmeye çalıştım.

Vedat Milor ile güzel bir İstanbul günü yaşadığım için mutluydum, düşüncemin ve dünyaya bakışımın biraz daha genişlediğini hissettim. O gün bir şeyler öğrendim, öğrendiklerim tercihlerimi ve seçimimi etkileyecek diye düşünmekteyim… o gün emeği geçen herkese teşekkürler…

İsmail Cem Özkan

O güne ait fotoğrafları https://www.facebook.com/media/set/?set=a.380177802046673.66006171.100001633697374&type=3&l=bf2acb1d8d adresinden görebilirsiniz…

Sivas ateşi yanmaya devam ediyor

Sivas ateşi yanmaya devam ediyor

Sivas’ta bugüne kadar anmalarda bir eksiklik olduğunu hissediyordum ama kelimelere dökemiyordum, bugün bir şeyin farkına vardım, Sivas’ta sağ sol ya da Alevi Sünni çatışması yoktu, orada çatışma diyecek her hangi bir şeyde yoktu, peki ne vardı, gözden kaçırılmak istenen ne?

Bugün daha rahat söylüyorum, Sivas’ta “insanlık katliamı” vardı, o katliama katılanların hepsi insanlık suçu işlemiştir, o insanlık suçunu savunanlar bu suça ortak olmuştur.

Bugün, o suça katılanlar ve suçu yok etmek isteyenlerin baskısını görüyoruz. Sivas davası bunun yansıması... Ölenleri suçlu, yaşayanları ise kader kurbanı olarak göstermek istiyorlar.

Ölenler suçlu değildir, katillerde kader kurbanı değildir.

Her şey daha çıplak, gün geçtikçe ve tarih notunu düştükçe daha da çıplak olarak gözükecektir, ortadaki suç insanlık suçudur.

Sessiz kalmak bu suça ortak olmak anlamına gelir.

Sessiz kalmayın!

Bu suç; bizim kuşağımıza ve bu ülkede yaşayan herkesin sırtına kara bir leke olarak yapışmasına izin vermeyin...

Hayır deyin!

İnsanlık suçuna yeni suçluların oluşmasına izin vermeyin, durdurun!

Bu ülkede yaşayanların hepsi suçlu değildir, ölenlerde bu ülkenin insanıydı.

Suçlular ortada, onları kollayan ve koruyanlarda...

Tarih katilleri not etti, koruyanları da ve yaşam var olduğu sürece bu gerçek yok edilemeyecek...

Sivas anmaları sadece Alevilerin ve Alevi örgütlerin andığı etkinlik olmamalı, aksine insanlık suçuna hayır diyenlerin anması şeklinde olmalıdır...

Orada işlenen suç, Alevi - Sünni ya da sağ  - sol çatışması değildir, insanlık suçudur ve çatışma olmadan suç; birilerinin denetimi ve yönlendirmesi ile işlenmiştir.

Bu suça ortak olmamak için, tarih önünde başımızın dik olması için, bu suçu işleyen, suçu yönlendiren, suçluları kollayan, koruyanlar ile aramızda kalın bir çizgi çekmeli, onları tarihin içinde yargılanmasına uygun ortam hazırlanmalıdır.

Tarih hiçbir olayı unutmaz, unutturmaz, suçlular bugün suçsuz gibi gözükebilir, fakat devran döner, gerçek her zaman tarih önünde galip gelir.

Yalanların gölgesi uzun olur, yalana ortak olmayın.

Sivas, 2 Temmuz günü ateşlerin içinde karanlığa bırakıldı. Tarih, karanlık noktaları zaman içinde aydınlatacaktır, yargılayacaktır. İnsanlık suçu işleyenlerin geleceği aydınlık olmayacaktır, tarih onları uygun yere ve uygun renkte kayıt etmeye devam edecektir.

2 Temmuz unutulmayacak, çünkü 2 Temmuz’da yanan alev, suçlular gerekli cezayı almadığı sürece de yanmaya devam edecektir.

Suça ortak olmayın, ölenler suçlu değildir.

İsmail Cem Özkan