Tarih kullanılarak yalan söylenmeye devam ediliyor!

Tarih kullanılarak yalan söylenmeye devam ediliyor!

Sosyal - siyasi gelişmeler de tarih bilinmeden üzerine konuşmak ve yorumlamak eksiktir, öncelikle bugünü anlamak için geçmişte yaşananları iyi bilmekten geçiyor. Bugüne bakabilmek içinde gerçek anlamda belgelere ve karşılaştırmalı tarihe bakmaktan geçer, çünkü belgeler çoğu zaman devletin ya da erk sahibinin lehine sonuç çıkaracak şekilde düzenlenir ve yorumlanması sağlanır. Resmi tarih söylemi boşuna söylenmiş bir söz değildir, çünkü resmi tarih o anlık iktidarın ihtiyacına yanıt verecek tarih bilgisinin kuşaklarına aktarılmasını sağlar. Kısaca yalan söyler. Belgeler ile yalan söylenebilinir mi, elbette. İşine gelen belgeleri görüp, tek yönlü olarak olaya bakarsanız yalana ortak olmuş olursunuz. Örneğin 12 Eylül mahkemelerinin tutanaklarını bile incelerseniz, büyük bir yalanın nasıl örgütlendiğine şahitlik edersiniz. O örgütlülük içinde masumların işkence altında hayatında hiç gitmediği mekanda işlenen bir cinayetin katili, faili olarak mahkum edildiğini bugünden bakarak bulabilirsiniz. Kısa sürede suçu ortadan kaldırmak adına, failler bulunmuş, idama mahkum edilmiş ve ceza uygulanarak o suç aydınlatılmıştır! Faili bulunan suçun defteri de kapanmıştır.

Her şey anlatıldığı ve okullarda öğretildiği gibi değildir. Tarih resmi yalan söylemek için uydurulmuş bir bilim dalı oldu...

Ermeni tehciri adı verilen ama bugün bir çok devlette soykırım olarak tanınan 1915’de yaşanan olayların sonuçlarını yaşamaktayız. Uzun süreden beri devam eden ve kuşaktan kuşağa aktarılan resmi tarih söyleminin de sonuna doğru gelmekteyiz, çünkü sadece Osmanlı belgelerine bakarak incelerseniz dahi resmi söylemin dışına düşebilirsiniz. Resmi tarih; ihtiyaçlara göre değiştir ve yeniden yorumlanır. O yüzden okullarda öğretilen tarih kitapları iktidarların değişiminde yeniden gözden geçirilmesine sebep olur. Bir ülkede okullarda öğretilen tarih kitapları sürekli yeniden düzenleniyorsa, o ülkede oturmamış, sürekli değişen bir sistem sorunun varlığını ve toplum içinde çatışmanın derinliğini de keşfedersiniz.

Ermeni sorununda kimse öldürülen ve ölen Ermenileri yok saymıyor, ölümlerin devlet eli ile yapıldığını da kimse tartışmıyor, tartışma konusu bu devlet politikasının önceden planlanmış, sistemli bir şekilde uygulanıp uygulanmadığıdır. Çünkü planlı ve sistemli bir şekilde yapılan cinayetlere verilen isim soykırımdır. Katliam ile soykırım arasında ki en büyük fark işte bu iki kelimede yatıyor. Katliam kısa sürede gelişen olaylar sonucunda toprağın kan ile bulaşmasını tanımlanırken, sistemli, planlı olarak belli bir süre içinde uygulanan yöntem soykırım tanımı içindedir.

Resmi söylem ile tehcir denilen şey; çöle insanları sürülmesidir. O sürülme emrini veren diyor ki, “orada (sürgün olan yerde) Hristiyan nüfus Müslüman nüfusun %10’nu geçmeyecek.” Sürgün edilen yerde nüfus belli, ülke sathında hareket ettirilen Ermeni nüfusu belli… Kısaca bıyık altından bu sorunu bir halledin, nüfusa dikkat diyor, Talat Paşa. Bunun belgesi yok mu, var... Peki, bu telgraflar ortadayken hala belirsiz olan ne var ki? Bir plan dahilinde, sistemli, düzenli olarak toplama kamplarında biriktirip, topluca çöl topraklarına insanları göndermenin başka bir adı var mı? Toplama kamplarına yapılan baskınlar, kadın, kız, çocuk kaçırmalar, ellerinde malların yağmalanması gibi olayların olması ve bu olayların önlenememesi acaba bu “nüfusa dikkat” kelimesi içinde daha iyi anlaşılmıyor mu? Bu büyük göç içinde Hristiyan ve diğer dinden olan haklarında bu vahşi cinayetten pay almasını kim nasıl açıklıyor? Süryaniler, Ezidiler… cinayeti kimin işlediği mi önemli, kimin planladığı ve yönettiği mi? Suç ortaktır ama soykırım konusuna gelince işte o iki kelime önem kazanıyor… Sistemli, planlı!

Devlet erkini elinde bulunduranlar soykırım kelimesi ile karşılaşır, devlet erkini elinde bulundurmayanalar katliam kelimesi ile işledikleri cinayetlere yüzleşir...

Ermeni konusunda gözden uzak tutulan ama sürekli fısıldanan bir gerçek vardır, çünkü Ermeni tehciri ile boşaltılan yerlere yerleşenlere kulaklarına fısıldanan gerçek, “bakın onlar dönerse size verilmiş topraklar ellerinizden gider. Sizin olan her şeyi Ermeniler alır. Onların geriye dönmesi sizin atalarınızın katil olduğu gerçeği ile karşılaşırsınız. Eğer atanıza, isminize bir şey gelmesini istemiyorsanız bu olayların üstünü kapatalım ya da birlikte karşı koyalım.

‘Devlet yalan söylemez, o yüzden onun tarihi tek doğrudur ve o doğruya kimse karşı koyamaz!’ Bu anlayış devleti savunan her bireyin zihnine işlendi. O devlet eğitim sisteminden geçen her birey Ermeni olayını bir “yalan” olarak algılamaya ve o yalanı tüm dünyaya yaymak için kendisinde misyon edinmiş birileri hep vardır ve var olmaya da devam edecektir.

Eğer soykırım kabul edilirse, soykırım yapan ülkenin mirasını taşıyan ülke doğal olarak tazminat ödeyecek. Türkiye Osmanlı mirasını devam ettiren ve borçlarını da yakın zamanda bitiren bir ülkedir. Bir çok devlet kurumu Osmanlı’da kurulduğu günü kabul eder ve her sene o günlerde toplantılar düzenler.

Türkiye Cumhuriyeti, kurulduğu günden öncede sonra da Osmanlı döneminde yaşanmış olaydan haberi vardır, sonuçlarını ne olacağını bilmektedir. Zamana yayarak bu işi unutturmaya çalışmış ama zaman içinde unutacak yerde daha fazla tartışılır olmuştur. Gelinen zaman diliminde artık bu işi hasıraltı edilemeyecek konumuna gelmiştir. Şimdiki iktidar, olayın daha da çıplak olarak gün yüzüne çıkması için ellerinde olan bütün belgeleri ortaya sermek ile yükümlüdür. Kapalı bırakılan her belge zaman aşımına uymayacak ve her daim önümüzde engel olarak duracaktır. Olaylar çıplak olarak ortaya serilir ve kamuoyu bilgilendirilirse komşu devletler ile olan sorunlu ilişkilerimizin ortadan kalkması için yeni fırsatlar ortaya çıkabilir. Komşusunu düşman gösteren resmi tarih anlayışı artık çöpe atılmak zorundadır.

Tarih yeniden yazılacak, yeni yazılan tarih de tarafların mutabık olacağı yeni bir resmi tarih olacaktır. Bu yeni tarih elbette yönetenlerin çıkarlarına uygun şekilde bir pazarlık sonucunda ortaya çıkacak ve tarih yazıcılarına bu yeni tarih sınırları belli bir şekilde yazılması için sipariş edilecektir.

Devleti idare edenlerin işlediği günahları ve suçları ne yazık ki o ülkede yaşayan her birey ödedikleri vergiler ve alınlarına yazılan kara yazı ile birlikte yaşamak ve kabul etmekten geçiyor. Kısaca her türlü şey bizim mirasımızdır ve üstümüze düşen yükü istesek de istemesek de kaldıracağız... Sadece Ermeniler mi, elbette değil... Geçmişte bir çok olay oldu, yüzümüze kara leke gibi çakıldı. 6-7 Eylül, Varlık Vergisi... uzayıp giden yüz karalarımız var... ama bu yüz karaları işleyenler tarih önünde mahkum edilirse bu yüz karası bizim değil, suçu işleyenlerin olur.

Ermeni tehcir olayı olmasaydı, acaba 6-7 Eylül olur muydu, cesaret edebilirler miydi?

“Bir daha asla!” demek gerek. Bir daha asla demek içinde geçmişin ve bizim katılmadığımız ve parmak izimizin olmadığı olaylar ile yüzleşmek gereklidir ki, yüz kızartan suçların bedeli var, o bedel yüzünden kolay kolay kimse suç işleyemez konuma gelmelidir.

İsmail Cem Özkan

Kan gölünü okyanusa çevirmeyin!

Kan gölünü okyanusa çevirmeyin!

Ulus devletin varlık sebebi sermaye birikimi yapmaktır. Kapitalistler var olan devlet yapısını kendi amaçları doğrultusunda ve ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde yeniden düzenlemiştir. İmparatorluk bu yeni düzen ile çatışmalı olmadığı sürece biçimsel olarak yaşanmasına izin verilmiş, yazılı ya da yazılı olmayan toplumsal sözleşme iktidarda olanın ihtiyacına göre düzenlenmiştir. Hukuk devleti anlayışı bir anlamda yeni devlet anlayışının ve ihtiyacının sonucunda doğmuştur. Keyfiyet yerine kuralları belli bir düzen içinde yaşamak anlamındadır. Hukuk devlet işleyişinin düzenli, sistemli ve ihtiyaca karşılık veren, tüketimi ve üretimi düzenleyen, çalışan ve işveren arasında ki ilişkileri kurallar ile sözleşme altına alan bir devlet anlayışıdır. 

Kapitalist sistem hukuk devlet anlayışını kendi ihtiyacı sonucunda ortaya çıkarmıştır. Sosyal devlet anlayışı 1917 devrimi sonrası ortaya çıkmış ve kapitalist sistem altında yaşayan işçi sınıfının uysallaştırması amaçlı kullanılmış bir düzenlemedir. Toplumsal sözleşme içinde işçi sınıfına göreceli olarak haklar verilmiş ve bu haklar emperyalist anlayış ile diğer ülkelerden gelen artı değerin ulus devlet içinde yaşayan halk ile paylaşımını ortaya çıkarmıştır. Soğuk savaş bitimine kadar ulus devlet anlayışı içinde sosyal devlet varlığını korumuş ve ortada tehdit edecek bir sistem olmadığında liberal devlet anlayışı ile birlikte ortadan kaldırılmıştır. (Bugün bir çok devlet içinde hala sosyal devlet anlayışının kalıntılarının gözükmesi, o ülkelerin hala sosyal devlet olduğunu söylemek için artık yeterli değildir.) 

Ulus devlet anlayışı içinde sosyal demokratlar sosyal hukuk devleti savunmuşlardır. Bir çok ülkede buna laik devlet anlayışını da eklemişlerdir. Sonuçta var olan devleti savunan ve devletin güçlendirilmesini ve toplum düzenin barış içinde olması hedeflenmiştir. Toplumsal sözleşme toplumsal barışı devam ettirmek ve var olan pastadan sınıflar hakim olanların çıkarına göre paylaşımı düzenlenmiştir. Devlet, hakimlerin ihtiyacına cevap veren soyut bir kavramdır. Devletin varlık sebebi sermayenin korunması ve sermayenin daha da güçlenmesini kapitalist sistem içinde barış içinde olmasına olanak sunar. Kapitalist sistem altında devletin görevi budur. 

Ulus devlet anlayışı bugün yaşadığımız gerçeklik karşısında çaresizdir ve kriz koşullarının daha da derinleşmesine neden olmaktadır, çünkü kapitalist sistem dünya üzerinde hakim olduktan sonra karşılaştığı sorunların üstesinden geçmişte silah ve ilaç sanayisinin tüketimini artırarak aşmıştır. Savaşlar bir anlamda kriz kapısından çıkmak için kullanılan bir çözüm olarak karşımızda dururken, bugün savaş yöntemi ile kriz kısa süreliğine ötelenmesine rağmen krizden henüz çıkamadığımız, girdabın daha da büyüdüğü bir dönemde yaşıyoruz. 

Bugün ulus devlet anlayışı ile eğitimden geçmiş bireylerin hala ulus devlet çizgisi ve ideali içinde sorunlara çözüm aradığına şahitlik ediyoruz. Devletin söndürülmesini anarşi ve kargaşa olacağını ve merkezi bir düzenin olmayacağını savunuyorlar. Ulus devletin varlığı ve tam bağımsızlığı fikri bugün için gelişen yeni üretim ilişkileri içinde tartışmalıdır, çünkü ulus devletler içinde üretiminin ne kadar ve hangi maddeler üzerinde yapılacağına ulus devleti tek başına karar vermez konumdadır. Üretim yapan firmalar, genelde uluslarüstü firmaların acentesi veya taşeron mal üreten firma konumundadır. Hangi teknolojinin ne kadarına sahip olacağına ulus devleti karar veremez ve geliştiremez konumuna düşmüştür. Teknoloji sahibi firmalar üretimlerini dünyanın her hangi bir bölgesine dağıtarak üretim yaptırmakta ve birkaç yerde birden bu üretilen parçaların birleştirmesini sağlayan montaj ilişkisini geliştirmiştir.  Bu durum, ulus devleti var olan evrensel kapitalist sistemin ihtiyacına cevap vermediğini ve yeniden yapılanması gerektiğini George Soros gibi kapitalist sistemin savunucuları bile dile getirmektedir. 

Onlar için devlet düzen demektir. Düzen ise sistemin devam etmesi için gerekli yapılanma ve hukuk anlayışıdır. Ulus devletler, oluşmuş olan yeni üretim ilişki içindeki uygulamaları ve paranın dünya üzerinde ki hareketini zaman zaman yavaşlatmakta ve kriz içinde olan sistemin kriz çıkışı için hızlı bir şekilde devletler arasında ilişkilerin yeniden yapılandırılmamasından kapitalistler şikayet etmekteler. Sovyet sistemin yıkılışının temelinde devletin çökmesi ama beceriksiz ve krizi yönetemeyen yöneticiler olduğu vurgusunu bugün Soros bile dillendirirken, ulus devleti anlayışı içinde sosyalist devrimi ve devrimci durumu tartışanlar kapitalistlerin gördüğü gerçekliği bile görememiş, krize karşı çözüm yolunu geliştirememiş olduğunu da tarih bize acı bir şekilde öğretmiştir. 

Devletin ortadan kaldırılması nihai amaçtır, devletin söndürülmesini hedefine ve politikasına koyamayanlar devletin çökmesi karşısında ne yapacağını bilemeyen ve krizi yönetmeyen şaşkınlar topluluğu olarak karşımızda durabilmektedir. 

Devlet yaşatmak ve ona gereğinden fazla anlamlar yüklemek ulus devleti anlayışında olanların bakış açısında hala durmaktadır, çünkü sosyal devlet anlayışının tek çözüm çıkışı ve bir arada olmanın gereği gibi algı oluşturmaya çalışırken, hakim kültürün daha da hakim olarak diğer kültürlerin o kültür içinde erimesini sessizce fısıldamaktalar. Çok kültürlü, çok uluslu, çok dilli bir devletin yaşayamayacağı ve anarşi ve düzen dışı olacağını kelimeler arasında fısıldamaktalar. Çünkü ulus devleti anlayışı içinde onları düşünmek bile ütopyadır ve gerçekleşmesi imkansız şeylerdir. 

Devlet, uysal insanlar topluluğu ister ve kendi eğitiminden geçirilen bireyleri aptallaştırır. Ulusal devlet anlayışı içinde akıllı bireylerin oluşturduğu devletin yaşama şansı yoktur, çünkü akıllı olanlar kendileri için iyilik düşünen devletin iyiliğini ret etme hakkını kullanacaktır. Ret etmek ise düzenin düzensizliğini beraberinde getirecektir. Devletin varlık sebebi düzen değil midir? Hukuk devleti bunun için sermaye sahipleri tarafından bir toplumsal sözleşme ile hayata geçirilmemiş miydi?  Devleti savunanlar bir anlamda uysal bireyler topluluğun oluşturmuş olduğu toplumsal sözleşmeyi düzen adına kabul ederler... 

Devletin olduğu yerde toplumsal sözleşme kaçınılmazdır ama hakim kimse onun çıkarına uygun olarak biçimlenir. "Hukuk iktidarın fahişesidir." Hukuk devleti isteyenler bir anlamda kimin (hangi sınıfın) düzenini istediklerini iyi bilmek ile yükümlüdürler. 

Devlet, sadece düzen kurucu olarak algılandığında dahi, kimin ve hangi sınıf adına iktidarda olduğu önemlidir. Devlet sonuçta bir baskı aracıdır ve içinde bulunduğu kapitalist sistemin tüm karakteristik özelliklerini taşır, ancak yeni oluşacak ve yeni bir sınıfa ait devlet bu kapitalist devlet anlayışının üstünde daha özgürlükçü olmak ile yükümlü ve özgürlüğü ve geriye dönüşü engelleyecek yeni bir toplumsal sözleşme yapmak ile yükümlüdür. Sınıfların ortadan kalktığı bir dünyada devlet denen mekanizmaya ihtiyaç olup olmadığını onu görenlerin sorunu olmalıdır ama nihai hedef devletin ortadan kalktığı ve geriye dönüşün olamayacağı yeni insanın ve sistemin yaratılmasıdır. 

Kapitalist sistem içinde biçimlenen devleti olduğu gibi koruyan ve reform eden anlayış var olan sistemin kötü bir kopyası ve daha baskıcı devlet olmayacağını kim garanti edebilir? 

Devleti söndürmeyi ve yok etmeyi teoride hedefine koymayan her hareket ve düşünce yapısı bugün ki rejim içinde sadece reform yapmayı ve reformist anlayış ile kendi diktatörlüklerini kurmayı arzulamaktan başka şey yapamazlar.

Rejim ile mücadele ederken, sistemi hedef almayan ve yeni sistemin içinde devletin güçlü olmasını savunan her hareket bugünün kötü bir kopyasını savunmaktan başka bir anlam ifade etmez... 

Oluşmakta olan yeni devlet anlayışı içinde ulus devleti savunmak bugünün daha gerisini savunmaktır. Ulus devletin insanlık tarihine kazandırmış olduğu kan gölünü, okyanus yapmaktan başka bir anlam ifade etmez!

İsmail Cem Özkan

Gün geçmiyor ki…

Gün geçmiyor ki…

Gün geçmiyor ki bir göçmen gemisi (dediğime bakmayın gemi çöpe gitmek üzere olan su üzerinde duran metal yığını) üstünde insan yığını. Bu insanları bir metal yığını üzerine bırakıp denizin ortasında kaderleri ile baş başa bırakan bir sistem. Çoğu ayağını toprağa basamadan ölecek, bir çoğu da zayıf düşen bedenlerine giren virüs ve mikroplar yüzünden ölecek, hele çocuklar savaştan kaçarken ve savaşın ne olduğunu tam bilemeden yok olup gidecek. Her biri bir istatistik rakamı, her biri sanki bu dünyada hiç yaşamamış, nefes almamış, hayalleri olmamış gibi insanlar. Her biri Akdeniz sularına gömülen ve bir daha haber alınamayan faili meçhul cinayetin mağdurları. Onlar, mülteci olmak isteyen göçmenler.

Fakir, iç savaş ve işgal edilmiş ülkelerinden kaçan ve savaş, çatışma, aşağılanma dışında hiçbir şey görmemiş insanların hareketidir, mülteci yolları. Zengin olana, daha istikralı olana, ekranlar aracılığı ile gördükleri ve çocukların oyun bahçelerinde gülerek oynadıkları, baba ve annelerine içten haykırdıkları, cilveleştikleri ülkelere doğru akın ediyorlar. Onların nüfus hareketleri gelmekte olan bir dünya savaşının da habercisi hatta dünya savaşının göstergesidir. Mültecilik bir savaşın açık olarak gösterildiği ve zengin fakir ayırımının daha da keskin olarak yaşandığının kanıtıdır. Mülteci olanlar kaçmak dışında başka yaşama şansı kalmayan insanlardır, elbette başka tercihi olabilecekken, mülteciliği bir macera olarak gören küçük bir azınlığı da gözden uzak tutmamak gereklidir. Onların varlığı bu çelişkiyi ne ortadan kaldırır ne de küçültür.

Dünya üzerinde göç yolları hep vardır, doğanın yasası gereğidir göç. Göç aynı zamanda başka yerin yağmalanması anlamına da gelir. Çünkü kıt olan yerden çıkanlar önlerine ne gelirse yağmalamak zorundadır, çünkü ayakta kalmanın başka yolu yok gibidir. Kimse bu yağmaya karşı koyabilecek seti yaratamaz, oluşturamaz. Mülteci alan ülkeler bu yağmadan nasibini alır ama bu nasip onların iç işlerinde mülteci, yabancı düşmanlığına ve hatta din düşmanlığına dönebilir ve bir savaşın tarafı olanlar için meşrutiyet zemini bile olabilir.

Göç alan ülkeler genelde ellerinde kan olan ülkelerdir, savaşın, karmaşanın olduğu ülkelerde çatışmadan pay alan ve kendi ülkesinde ki refaha kandan elde edilen para ile katkı sunan ülkeleridir. Zenginliği biraz sorgularsanız, ulus devleti içinde oluşmuş sermayenin artık bir devletin zenginliği için yeterli olmadığını görürsünüz, her biri bir sistemin entegre olmuş parçalarıdır ve gelişen evrensel çaptaki karmaşadan direkt ya da dolaylı olarak yararlanırlar. Bugün iç çatışmasını sıcak savaşa döndermiş ülkelerin kavgası iç çelişkiden daha çok, dış güçlerin kendi krizlerinden çıkış yolu olarak görmeleridir. Kapitalist sistem, ulus devlet ile sınırlı değildir, evrensel çapta bir biri ile entegre olmuş parçaların bütünüdür ve bu parçalar yirmi dört saat hiç durmadan hareket eder, dünyanın hareketi gibi. Kapitalist sistemde en önemli unsur paranın sürekli hareket halinde olması ve sisteme hizmet etmesidir.

Mülteci yolunu açan aslında bu sistemin kendisidir, çünkü sistem hareket edebilmesi ve var olan krizleri ortadan kaldırabilmesi için sürekli tüketim çılgınlığının olması gereklidir. Dünya Ticaret Örgütü (World Trade Organization, WTO) tüm ülkelerin üretimi ve tüketimi hesaplanmakta ve hangi ülkede ne kadar hangi ürün üretileceğine karar verilebilmektedir. Bu da gümrüklerden geçen ürünün kontrol edilmesi anlamına gelir ki, üye ülkeler buna uyacağına dair anlaşmalar imzalamış olmasına rağmen bu gümrük ve üretim için de istisnai ülkelerin olması dikkate değerdir, çünkü bu istisnai ülkeler hiçbir kural tanımadan dünya ticaretine müdahil olabilmekteler. İşte bu istisnai ülkelerden biri hepimizin bildiği ABD’dir. Özgürlükler ülkesinde her tülü kara para kontrollü şekilde depolanmakta ve gerek görülen yerlerde kullanılmaktadır. 24 saat hareket eden para, aynı zamanda çatışmaları ve yoksullaşmayı da beraberinde getirmektedir. Üretimden daha önemli olan paranın hareket halinde olması ve dünya ticaretine yön verenlerin hizmetinde olmasıdır.

Bugün batması yüksek olan gemiler içinde insanların dramını belirleyen ve onları birer istatistik rakama indiren işte bu paranın dünya üzerinde bıraktığı izlerdir. Dünya ticaretine entegre olmuş bütün ülkelerin borsaları ve siyasi tercihleri bu cinayete ortaktır. Bir ülkede istikrarın olup olmayacağına, hangisinin işgal edilip edilmeyeceğine karar veren bu sistemin (kapitalist) ihtiyaçlarıdır. Krizden çıkış yolu silah ve ilaç sanayisinde ki tüketimdir. Şimdi üçüncü bir güç olarak gıda da girmiştir. Her ülkede tüketilecek gıda üretimi yapan firmaların ihtiyaçlarına göre yeni hastalıklar, obezite gibi kavramlar üretilecek ve insanlara yeni yeme alışkanlıkları sağlık adına önerilirken, aynı zamanda yeni tüketim yolları da açılacaktır. Denizin ortasında olan ve batma tehlikesi yüksek olan mültecici birinin hayallerini bile işte bu dünya tekelleri belirleyecek ve onların içsel yol göstericiliğine hizmet edecek. Sömürge ve kapitalist ülkelere göç bilinçli bir şekilde yönlendirilirken, ulus devlet içinde oluşan düşmanlık güdüleri sayesinde yapmış oldukları işgaller ve savaşlara meşrutiyet kazandırmaktalar. Göçmenlik ve mültecilik ulus devlet içinde kamuoyu oluşturmak için bir araçtır, sistemi ne tehlikeye sokabilir ne de etki yapacak kadar büyük nüfus hareketine izin verilir… Akdeniz ve başka denizlerde batan gemiler ve içinde ki insanlar sadece rakamdır, o rakamlar ise hiçbir vicdanı rahatsız edecek konuma gelemez... Sistem bu batan gemiler ve nüfus hareketleri sayesinde kendi çıkarına rüzgar estirmekte ve ülke içinde kamuoyu oluşturmak için PR çalışmasında kullanılmaktadır.

Gün geçmeyecek batan gemideki insanlar için…

Bugün mürteciciler varsa ve ülkeden ülkeye geçmeye çalışıyorsa, bu cinayette hepimizin bir parmak izi olduğunu unutmayalım, çünkü bu sistem yaşıyorsa ondan faydalandığımız ve rahatımızın bozulmaması için göz yumduğumuz içindir.

Hepimiz bir anlamda elini kana bulaşmadan eline kan sıçramış katilleriz, kapitalist sistemde yaşamaktan memnun kaldığımız sürece…

İsmail Cem Özkan

Karanlıkta kaldık, karanlıktan hala çıkamadık!

Karanlıkta kaldık, karanlıktan hala çıkamadık!

Bir gün herhangi bir ülke değil, yaşadığımız ülkede ülkenin üçte ikisi karanlıkta kaldı. Kafalar karıştı, ne yapacağını bilemeyen esnaf hemen jeneratör almak için satan firmalara ulaşmaya çalıştı. Olanlar ise mazot almak için en yakın petrol bayisine koştu. Dükkanların önlerinde irili ufaklı jeneratörler ve onların oluşturmuş olduğu ses kirliliği var olan kirliliğe biraz daha katkı sundu.

Acaba ülkede bir şeyler mi oluyor diye bir birine merak içinde soran bakışlar ve anlama telaşı içinde insanlar, seçim de yok ama diye ünlem ile biten cümleler kurmaya başlıyor.

O ana kadar kimsenin aklına gelmeyen neden sonuç ilişkileri hemen ortalık yere serilip dillendirilmeye başlıyor. Acaba devlet büyüklerinden birine suikast mı oldu? Evet, bir yerde bir şeyler oldu ama ulaşılması ve bilgilendirilmesi istenmiyor! Karmaşık duygular ve anlamsız cümleler!

Sorunun ekonomik bir karşılığı mutlaka vardır, çünkü en işlek zamanlarda dükkanların kasaları çalışmıyor, fiş kesemedikleri için alış veriş aksıyor. Kredi kartı ile alış veriş yapma alışkanlığı olanların ceplerinde nakit para yok! Oturmuşsun bir cafe de ya da lokantada bir şeyler ısmarlamışsın, kartın cebinde ama kasa çalışmıyor!  Her yer karanlık nidaları bile sokaklardan duyulmuyor, ne radyo ne de cd çalarlardan ses çıkmıyor, çünkü elektrik yok, ezgilerin yerini jeneratör motorları almış, takatakataka…

Bazı bürolar karanlığa mum ile karşı koyuyor ama çalıştıracakları bilgisayarlarının pillerindeki şarj bitmek üzere. Yazdıklarını mail olarak atma imkanları da kısıtlı, çünkü cep telefonunu modeme dönderip yapacak ama çekim alanı sorunu var!

Van dışında her yerde elektrikler yok diyor biri, ne İzmir, ne Ankara, ne de Mersin… elektrik içinde olayları izleyebiliyor, hepsi karanlıkta ve cep telefonları ile ulaşanlar bu kadar geniş çaplı bir kesintinin arkasında kedi mi diye soruyor ama aynı anda tüm şehirlerde kediler trafolara mı hücum etmiş, onları kim eğitmiş!?

Karanlıkta insanlar elektriğin önemini bir kere daha iyi anladılar, nasıl köle yapıldıklarını ve bağımlı hale dönüştürüldüklerini kısa da olsa düşündüler. Birkaç gün öncesinden tv ekranlarında, sokakların billboardlarında Akkuyu Nükleer Santrali ilanı çıktı, algı oluşturulmaya çalışılıyor. Temiz enerji, gülen ve spor yapan insanlar! Her elektrik kesintisi işte bakın elektriğimiz bize yetmiyor, santral gerekli imajı oluşturulmak için PR firmaları tarafından uygulanan bir algı tekniğidir. Geçmişte her baraj inşaatı öncesi ülke karanlığa kısa süre kalır, saatli elektrik kesintileri düzenli yapılırdı. Geçmişin karanlık propagandası bu güne mi uyarlanmıştı? Söz sokağa dökülmüştü, yemedik biz bu karanlık numarasını diyenlerin de sesleri caddelerin duvarlarında ve billboardlarda yankılandı. Ama bunu fırsat bilenler meclisten sabaha karşı düzenlemeyi geçirmişle. Yani boşuna dedikodu çıkmamış oldu, madem çıktı gereğini yerine getirelim dediler sanırım!

Zaman karanlıkta geçti ve elektrikler geldiğinde web gazeteciliği yapan sitelerin duvarlarına teknik bilgiler yansımaya başladı. Bu kadar büyük ve çaplı bir elektrik kesintisinin nedeni elektrik hatlarında olması gereken değerin altında elektriğin olmasıymış. Doğalgaz ile elektrik üreten santraller, dolarda ki ani yükselme sonucunda karlarında büyük bir düşüş yaşamışlar, çünkü ödemelerini sabit kur üzerinden değil, borsadaki harekete göre yapıyorlarmış.

Haftalar öncesinden hatta aylara bile vurabiliriz, Merkez Bankası genel müdürüne kavgada ağza alınmayacak sözler söylenmiş, “beceriksiz”, “neyi bekliyor”, “bilmiyor” gibi sıfatlar havada uçuşmadan mikrofonlar aracılığı ile duyulan cümleler ve kelimeler doları olağan çizgisinden çıkarmış, yerinden yukarıya doğru fırlatmış. İşte bu fırlamadan kar elde edenler kadar zarar edenlerde olmuş. Zarar edenler ayakkabı kutusunda biriktirdikleri paraları kaslarına almadan sorunu santralı kapatarak çözme yoluna gitmişler. Zararın neresinden dönersen kar diyerek santrallerde bakım yapılıyor bahanesi ile sivil itaatsizlik örneği gösterilebilecek sessiz bir direnişe geçmişler. Elbette bu direnişten birileri (muhatapları) haberi olmuştur ama bizim gibi tüketici nereden bilsin yukarıda fillerin nasıl tepiştiğini! Birden karanlıkta kaldı sonuçta, üstelik kamuoyunda açıkça da tartışılmamış bir konu!

Dolar fırlamış, elektrik üreten santraller bakımda. Bu elektrik hatlarında olması gereken elektrik oranın düşmesine sebep olmuş. Bir anda ülke elektrik üretimi ortalamanın altına düşünce Avrupa enterconnecte sistemi (ENTSO-E) şalterleri indirmiş, elektrik dağıtımının güvenliği için! 

Yani kardeşlerim, abilerim, ablalarım ve de sevgili kadınlar ve de erkekler anlayabildiğim kadarı ile yaşadığımız aslında hiçbir şeyden yasalar önünde sorumlu olmayan bir kişinin mikrofonlar önünde çalışanına ayar vermeye kalmasının sonucuymuş... Kısaca karanlığın teknik açıklaması böyleymiş…

Birileri sivil itaatsizlik yapmış, bakıma almış. Yaslarda yasak olmayan ama mesaj içeren bir durum, öte yandan bu elektrik üretimi için canla başla genelde yandaş işadamları lehine özelleştiren ve özel firmalara elektrik ürettirip satın alan devletin bir açığı da bu karanlıkta kalınca gün yüzüne çıkmış.

Kısaca daha çok para için ülke karanlıkta bırakan özel firmaların sorumsuzluğu ve bunu denetleyecek kurumun yetersiz kalmasıymış... Şimdi soru şu; bir daha bu olay olmaması için nasıl bir elektrik piyasası yapılandırılacak? Üretim yapmayan firmalara yaptırım gelecek mi?

Karanlıkta kalmamızın sonuçları itibarı ile; ortada kimse suçlu değil, kimse sorumlu değil...

Her yer karanlıktı. Elektrik geldi, her yer yine de karanlık!

İsmail Cem Özkan

Sondan başa doğru!

Sondan başa doğru!

Genelde anlam vermediğim şey, henüz olayların başındayken en son yapılması gereken eylem biçimini en başta yapılmasıdır. En son yapılması gereken eylem biçimi de insanın kendi vücudunu bir bombaya döndürmesi ve yok etmesidir. Kısaca, son çaredir ve bu son çareyi hiçbir kişinin yaşamasını istemem.

El yordamı ile yol almaya kalktığımızda ne zaman nasıl bir duvar ile karşılaşacağımızı bilemeyiz. Kirli savaşın yaratmış olduğu yakın tarihimizin dehlizlerinde bir çok olay iç içe geçmiş ve kimler tarafından yapıldığı bugün bile tartışmalıdır.

Soğuk savaş süreci sonrasına birçok tarihçi “karanlık savaş” adını takmış. Bu karanlık savaş süreci içinde; işgaller, iç savaşlar, dünya savaşından farkı olmayan kitlesel kıyımlar, ortaya çıkarılan yeni düşmanlar ve bu düşmanlar için orantısız güç şeklinde son teknolojinin prova edilmesi… Toleransın yerini yargısız infazlar aldı. Yargısız infazların katilleri ise ‘meçhul’ şekilde aramızda sessizce dolanmaya devam etmekteler.

Karanlık savaş süreci içinde ölüm kutsanmış, kutsal amaçlar uğruna bir çok insan ‘canlı bomba’ olarak kendisini patlatmıştır. İdealist bakış açısıyla bu eylem biçimine anlamlar yüklenmiş ve savaşta birey bir silaha dönderilmiştir. “Amaca giden her yol mubahtır, ölüm ise en kestirmesidir.” anlayışı ‘global’ güçlere karşı savaşanların içinde yaygınlık kazanmış ve bu sayede iki taraflı bir korkunun da inşaat süreci tamamlanmıştır. Korku hem düşmana hem de örgüt içinde gelişebilecek olan muhalefete karşı savunma ve saldırı aracı olarak ortada durmaktadır. Lideri için ölen, liderinin sözünü iki etmeyen ve sorgulamayan birer mekanik insanlar topluluğu hayatın içinde dolanmaktadır, bir emir ile kendisini ve çevresini yok etmek için fırsat kollamaktadır. Birinde teknoloji var, ötekinde iman! Sonuçta ölüm meşrulaştırıyor, sıradanlaştırılıyor. Ölüm bazı coğrafyalarda sorgulanmadan kabul edilen bir sürecin parçası olabiliyor.

Bazı coğrafyalarda mücadele edenler için “biz daha iyi ölürüz, siz ölmesini bilmiyorsunuz!” karşılaştırması yapıldığına şahitlik edebilirsiniz. Savaşan güçlerin medyalarında birbiri ile rekabetleri bu sözler ile ortalığa serilebilmektedir.

Normal koşullar altında ölümün karşılaştırması olmaz, “bak biz daha iyi yaşıyoruz, sizin de bizim yaşam kalitemize çıkmasını isterim!” karşılaştırması yapılmalıdır. Burjuvalar nasıl yaşıyorsa halkın tümü o şekilde yaşasın diye hareket edilmelidir. Ezilenler, ezenlerin yaşam kalitesine çıktığında ortada ezen kalmaz, ama ezenleri ezilenlerin yaşam kalitesine düşürdüğünüzde ortada her daim bir ‘ezen’ kalacaktır, çünkü onu gerçekleştiren devlet mekanizması kendisini güçlendirmiş ve yeni bir ezen kadro yaratmış olur.

Ölenlere bakarak daha iyi ölürüz veya öldürürüz bir insanlık tarihinin izini ve birikimini taşımaz. Hedef daha İyi, daha güzel yaşam olmalıdır.

Her cinayetten kahraman ve destan yazma huyumuz, kültürümüz vardır. Ama her cinayetin sorgulanması ve yüzleşilmesi gereken tarafı da vardır.

Ne olursa olsun, hayata tutunmak ve yaşamak için her ortamda direnmek ve yaşamı savunmak zorundayız. 

Ölüm yaşamın sonudur ve ona ulaşmak için çok acele etmeyelim, nasıl olsa doğa bize acımadan getirecek o günü... 

Devletin varlık sebebi her daim tartışmalı olmalıdır, çünkü devlet adı altında cinayetlerin üstü örtülmekte, yargısız infazlar yapılmaktadır. O yüzden gerçekleri arayan insanlar tarafsız olamaz, çünkü gücü elinde bulunduranlar katildir, çünkü o cinayet için ortam hazırlamıştır. 

Bir daha devlet cinayet işlememesi için ne yapmak gerek, nasıl önlem alınır konusu gündeme getirtilip, onun için çalışmak ve mücadele etmek gereklidir.

Üç insan öldü, üçünü de katıksız biliyorum ki devlet öldürdü. Öldürenler; sorgulamadılar, vicdanen hesaplamadılar, gözlerini kapattılar ve ateş ettiler. Üç insan kurşun fabrikasından çıkan, para karşılığında alınan maddeler ile öldürüldü.

Ölenlerin hepsini seviyorum, öldürenleri ise net söyleyeyim sevmiyorum, sevmek içinde beni zorlayamazsınız. Çünkü öldürmek dışında çareler varken, en son yapılmasını başa alarak bir cinayet işlenmiştir.

Üç insan öldü. Takvim yaprakları içinde üzgünüm anılacak ve hatırlanacak bir gün daha oldu... 

İsmail Cem Özkan

Örtülü cinayet!

Örtülü cinayet!

Devlet kendisini korumak adına bir çok yan örgüt kurar ve bu örgütler her daim örtü altındadır ve bu örtüyü devletin gizli kasasından finans ederler. Çünkü devletin kamuoyunda görülmesini istemediği yüzü bu örtü altındadır. Örtü sadece devletin değil, uluslararası güvenlik kurumların oluşturmuş olduğu ve kara parayı kontrol altında tutacak olan yapıları da örtü altına alır ve destekler. Ulus devleti mantığının dışında evrensel olarak oluşturulmuş kurumların yan örgütlenmeleri de bu örtü altındadır ama devletin ne kadarından haberi vardır bilinmez, çünkü örtü altında oluşan karanlık noktalarda bizim hiçbir zaman bilemeyeceğimiz olaylar ve olgular oluşmakta ve dağılmakta ve de yeniden oluşturulmaktadır. 

Devlet temel varlık sebebi, var olan sistemin korunması ve kapitalizmin ihtiyacı olan güvenlik şemsiyesini istenilen yerlere kadar uzanmasını sağlamaktır. Burada amaç evrensel olarak işleyen kapitalist sistemin işleyişine yönelik olabilecek saldırıları bertaraf etmek ve sistem için gerekli olan kara paranın kontrollü bir şekilde yirmi dört saat hareket halinde olmasını sağlamaktır. Kapitalist sistem kara paraya ihtiyaç duyar ve bu paranın kontrolü bir şekilde lazım olan yerlerde kullanılmasını sağlamaktır. 

Kara paranın kontrol dışına düşmesi demek, kapitalist sistemin felç olması anlamına gelir yani öngörülmeyen yerde kapitalist sistem dışı bir sistemin oluşması ve yaşaması için olanak doğabilir ki, bu sistemin işleyen çarkının dağılması anlamına gelir. Kapitalizm kendisinden önce yaşamış olan tüm sistemlerin birikiminden yararlanan ve kendi sistemini daha uzun yaşayabileceği ortam hazırılar. Kendi içinden doğan ve doğal düşmanı olan işçi sınıfının sürekli parçalanmasını ve gücünü toplayamaması sistem için önemlidir. O yüzden kapitalist sistem kendisi ile işbirliği yapan sendikaları kurur ve yönetir. Bu sendikaların kontrollü olması içinde göreceli olarak özgürlükler tanınır ve o özgürlükler içinde hareket etmelerini devletlerin öznel durumlarına göre olanak sunar. Her ülkede sınıf sendikacılığının hareket alanın farklı olmasının nedenleri işte bu özgün koşullara uygun örgütlenme modelinin uygulanmasıdır. 

Kapitalist sistem ile mücadelenin günümüz koşulları içinde artık coğrafya, etnik kimlik, din ile mümkün olamayacağını yaşanan son otuz yıllık tarihimize bile baktığımızda görebiliriz. Kapitalist sistem ulus devleti kurdurulan borsalar ve özelleştirme ile parçalamış, yarı ya da tam bağımlı devletler konumuna getirmiştir. Üretim artık tek bir coğrafya üzerinde kurulu devletler üzerinden değil, parçaları değişik ülkelere dağıtılmış, montaj sanayinin gelişimine olanak sunmuştur. Bir marka değişik ülkelerde kendi malının bir parçasını ürettirerek, hem tekelci konumunu global hale getirmiş hem de kontrol dışı oluşabilecek olan yapılanmalara karşı da önemlini almış oluyor. Bir işçi artık hangi ürünün hangi parçasını ürettiğini bilemez konumundan çıkmış, ürettiği parçanın ne işe yaradığını dahi bilemez konuma gelmiştir. Bilgi teknolojisine dayanmayan, bir makinenin bir dişlisi konumuna kadar indirgenen işçi, yerine istihdam edilebilecek binlerce işsizin gölgesi altında çalışmaya çalışmaktadır. Aynı zaman dilimi içinde eskisine göre daha fazla mal üretmesine rağmen, eskisinden daha az gelir ile yaşamaya ve tüketmeye çalışılmaktadır. 

Sınıflar arasında uçurum artıkça eğitim artık sosyal devlet kavramı içinde olduğu gibi eşit değil, paraya göre eğitim, ihtiyaca göre mesleki eğitim şekline dönderilmiş, sağlık sektörü sanayileştirilerek parasına göre sağlık hizmetinden yararlanılan klasik bir ticarethaneye dönderilmiştir. Hastalar artık müşteri konumundadır ve ilaçlar parası olanın parasına göre üretilmekte ve sunulmaktadır. Aynı marka ilaçlar fiyatına göre (değişik renk paketler içinde) etki dozu ayarlanarak piyasa sürülmektedir.  İlaçların satışı ve sunumu için gerekli eğitimin de artık gereksiz olduğu, her hangi bir marketin rafından alınacak şekilde piyasaya sürülmeye başlaması tesadüfi değildir. 

Örgüt para demektir, para varsa ortada örgüt olmak için önemli bir koşulun ana damarı olmuş demektir. Kara para sistem ile mücadele etmenin ön koşuludur, kontrol altında para ile sistem içinde demokrasinin göstergesi olarak kullanılan seçime dahi girilemez. Seçime girmiş partilerin her birinin kaynağını açıklamayacağı parası olması kadar doğal bir şey yoktur. Seçimi kazandıktan sonra bu kaynakların çıkarlarına yönelik ekonomik / siyasi kararların alınması şaşırtıcı değildir. Para olmadan günümüz koşulları altında artık şehrin semtleri arasında bile gidilemezken, paralar bankaların İBAN numarası aracılığı ile Amerika’da yer alan bir merkez tarafından incelenmekte ve bireysel hesaplar dahi kontrol edilmektedir. Kullandığımız otobüs kartları, banka kartları ve cep telefonumuzda ki kartlara kadar her şey kontrol amaçlı üretilmiş ve bireylere cazip hale getirtilerek kullanmaları sağlanmıştır. Bu kartlar içinde yer alan teknolojinin nüfus cüzdanından - pasaporta kadar kimliklerin içine de yerleştirilmesi ve evrensel olarak kullanılan standartlara uygun şekilde zorunlu kullanıma sürülmesi tesadüfi değildir. Düşünebiliyor musunuz, her ülkede prizler farklılık gösterirken kimlikler ve tüketim kartlarında bir standart vardır. 

Bir devlet içinde paranın örtülü olarak kullanımı tek bir merkez tarafından yapılması geleneksel olarak vardır, örtülü ödenekten aktarılan paralar yan yapılar tarafından kullanılması ve kontrol dışında tutulması bu geleneğin içindedir. 

Örtülü ödenek olan devlette hangi işler yasalara uygun hangileri değildir araştırması yapabilecek her hangi bir makam olamaz, çünkü her durdurulan tır bir bakmışsınız örtülü ödemek ürünü çıkmış, durdurana hapis ve sürgün az bile olur... 

At izi it izine karıştığı yerde kim kimdir, kim hangi örgütün elemanıdır, kim kime bilgi taşıyor ya da bilgi getiriyor diye sorgulama ihtimali ortadan kalkar, çünkü her şeyin üstüne bir örtü örtülür.

Devlette yorgan, ayağa göre değil örtüye göre uzatılır ve sistemin çıkarları ve korunması olarak örtülü olarak varlığını korur. Bu devlet organizması içinde her daim vardır ve devlet var olduğu sürece varlığını koruyacaktır. 

Örtülü ödeneklerin olduğu devletlerde düşman yaratılır ve o düşmen ile savaşılması kadar doğal bir şey yoktur, çünkü savaş olduğu sürece ve savaştan yararlanan büyük tröst firmalar ahtapot gibi dünyayı sardığı sürece savaşlar eksik olmayacak ve savaşlar olduğu sürece kimse bu örtülü olan şeyleri sorgulayamayacak ve gündeme dahi getiremeyecektir. Elbette devlet mekanizması içinde bu ödeneği suistimal eden liderler olabilir, ancak o suistimaller sistemi tehlikeye sokmadığı sürece göz yumulur ama tehlikeye soktuğu an bir savunma duvarı bu ödeneklerin kurumları önüne bir anda çıkabilir. 

İsmail Cem Özkan

Kendime baktım!

Kendime baktım!

Kendime doğru dönüp baktığımda acaba derim ben grupçu muyum, sanırım değilim ama önyargılarım çok keskindir ve önyargımın parçalanmasına genelde izin vermem, çünkü o önyargı yılların birikimi ile oluşmuştur ve içinde binlerce deneyin sonucu yatar. Ama çevreme bakıyorum, "genelde" insanlar grupçu. Yani kendi cemaatleri içinde yaşayan ve cemaat dışına düşmekten korkan, kendisine güvenmeyen bireylerden oluşuyor. Çünkü kendisine ait olmayan düşünceyi bile kendisinden çıkmış gibi savunur gözüküp, içselleştirmediği yaşama bakışı içinde çelişkiler içinde sağa sola dalgalanırken bile cemaat içindeki ilişkileri dikkate alıp, onun ile birlikte hareket etmeye çalışmasını uzaktan izliyorum.

Denizde bir kayık, dalga kayığı sağa sola sallarken, içinde olanları da aynı ivme ile sallamaya devam eder. Kayıktan denize atlamayı, yüzmeyi kimse göze alamaz, çünkü dalga her an insanın nefes borusuna kaçan bir su damlacığın içinde barındırır. Korkudur insanları bir arada tutan.

Cemaat ilişkilerinin temelinde korku vardır. Korkunun biçimlendirdiği bireylerin özgür olarak düşünce üretmesi ve kendi düşüncesine sahip çıkması beklenemez. Bu bireyin dinci, sağcı, solcu gibi aidiyetler taşımasının pek anlamı yoktur, çünkü hepsi bir birini taklit eden ve birbirinden etkilenen ve kendini tanımlarken başkasının üzerinden anlatan bireylerin oluşturmuş olduğu birliktir. Her cemaat heterojendir ama homojen gibi hareket eder, homojen gibi gözükmeye özen gösterir...

Sözün başına döneyim, insanlar, cemaat grupçusudur ve kendi cemaatinin düşüncesi dışında ki tüm düşüncelere ve hayat biçimine kapalıdır.

Ben grupçu olmadım ama bana karşı grupçu zihniyet ve aidiyet duygusu ile hareket edenlerin davranışlarına muhatap kaldım. Grupçu zihniyet ile hareket eden arkadaşlarımı birey olarak ele aldığımda tek tek çok iyiler ama bir araya geldiklerinde Martin Luther'in sözü ile söyleyeyim “bir domuz boku” gibi oluyorlar. Birey olarak her biri çok iyi insanlar ama cemaat dışına kalma korkusu yüzünden ne yazık ki cemaattin farklılıklar ile birlikte yaşama karşı örmüş olduğu duvar içinden dışına çıkamıyorlar. Dış dünyadan ne yazık ki korkuyorlar.

Bir arada yaşamayı içselleştirememiş, farkı düşünce özgürlüğünün özgürlüğün kendisi olduğunu kavrayamamış, toleranslı olamamış bireyin hangi cemaate üye olduğu beni açıkçası hiç ilgilendirmiyor, çünkü cemaatlerin durduğu yerden bağımsız olarak ilişkiler ve etik kuralları bir birlerine benziyor...

İşte benim önyargım burada başlıyor ve grupçuları yanımdan uzaklaştırıyorum. Huyum kurusun ne yapayım, kokan insanlar ile yan yana ancak otobüslerde ve İstiklal Caddesi’nin koşturması sırasında olabiliyorum...

Her gruba eşit mesafede yaklaşırım ama her grup bana eşit mesafeden yaklaşmadığını, işi düşünce beni arandığını ve ‘bedava iş’ yaptırmak için kısa süreli gururumu okşayarak işi yaptıracağını düşünen cemaat ‘uyanık’ bireyciliği rolünü karşımda oynarken görürüm. Ve ilginç tarafı benden aldıkları her pozitif davranışı, ‘kar elde ettik,’ ‘kandırdık’ mantığı içinde baktıklarını bana hissettirmeleri. Cemaat çıkarını öne alarak benden faydalanmayı insanlığın doğal yasası gibi gören ve hatta bunun teorisini yapanlarda da şahit oldum.

Dayanışmayı tek yönlü gören, kendi cemaatinin yararına davrandığım sürece benim ile ilişki içinde olan, işi bitince arkasını dönen bir çok kişi çevremde oldu, olmaya da devam edecek ne yazık ki. Sonra diyecekler ki; “geleceği hadi birlikte kuralım”. Bu sözde bile kandırmaca var olduğunu görüyor ve biliyorum. Gelecek dediği cemaatin çıkarına olursa ok (tamam), olmazsa "tu kaka" dır.

Artık sıkıldım; cemaat ilişkisi içinde olan ve kişiliğini cemaat dışında gösteremeyen ve cemaat örtüsü altında kendisini ifade edenlerden. Geleceğin güzelliğinden bahsediyorlar, aslında hepsi durumundan memnun ve değiştirmek için hiçbir şey yapmıyorlar, çünkü değişim; cemaat ilişkisinin yeniden oluşması demektir ki, kimse bu riski göze alamaz. Alışkanlıklar bozulamaz, bozulduğu an yeni düzenlemede hangi rolü oynayacağını bilemezler, boşlukta kalmış bir atom taneciği gibi yaratmış olduğu duvarlara gidip sert olarak vurur ve savrulur. Cemattin ilişkisi içinde kendisini tanımlayanların çoğunluğu ‘denizden çıkmış balık gibi’ nefes almaya zorlanır. Nefesiz kalma korkusu elbette cemaatine biat etmeye olağan karşılamasını sağlar. Ve solcu olduğunu söyleyen ve ‘tek değişmeyen şeyin değişimin kendisini olduğu’nu savunan genel kabul gören doğrudaki değişimin aslında istikrarlı ve değişmezliği ‘sonsuz’ gibi görmeye devam ederler.

Grupçu bakamıyorum hayata ve hiç bir grubun çıkarı ve geleceği beni fazla ilgilendirmiyor. Çünkü kendimi ait olarak gördüğüm bir grubum yok, içinde kendimi tanımlayabileceğim çevremde yüzlerce değişik grup var ve tanımlayabildiğim kadar o gruplar içinde söz söyler ve ayrılırım. Söz söylediğim ve karşılıklı dayanışma olduğu sürece o grubun içinde yer alırım, tek yönlü ve sadece ben verici olduğumu hissettiğim an; o grup benim için tarih olmuştur! Tarih olan yüzlerce grup var çevremde ama sadece benim dışımdalar.

İsmail Cem Özkan