47 yıla kısa bir kuş bakışı…

47 yıla kısa bir kuş bakışı…

1965 yılında doğmuşum, bir çok insana nasip olmayan bir yerde doğmuşum, hastanede! Benim yaşımda olanların büyük çoğunluğu için hastanede doğmak bir ayrıcalıktır. Ankara’da doğmuş olmama benim bu ayrıcalığı yaşamamı sağlamış.  Doğduğumda ülkenin manzarası Nato’nun izin verdiği kadar göreceli bir özgürlük yaşanıyormuş. Deniz Üniversite’de öğrencilerin önünde kavgaya girerken, Mahir toplu yazıların sayfalarına kelimelerini yazmaya devam ediyormuş. Gençlik kavganın ortasında “Tam Bağımsız Türkiye” şiarını ülkeye yaymaya çalışıyormuş. 

Çocukluğumdan bana kalan izler içinde Deniz’in idam edilmesinde, Mahir ve arkadaşlarının Kızıldere’de öldürülmesinin evdeki hüznü. Ecevit’in Karaoğlan ve umut sloganları ile solun yeniden nefes almasının bıraktığı umut dolu günler ve Kıbrıs harekatı karanlık gecelerin içinde gökyüzüne bakarak yıldızların ne kadar uzak ve yakın olduğunu düşündüğüm yıllar.

Köy köy dolaşmışlıklardan Ankara dönüş ve Ankara’nın taşının havada uçtuğu günler. Sınırların, cephelerin oluştuğu günlere şahitlik ettim. Sokakların duvar yazıları sınırları çizdiği günlere şahitlik ettim. Öldürülen, yaralan işçiler, öğrenciler, aydınların olduğu yıllar içinde ister istemez bir cepheye doğru iteklendiğimiz yıllar. Hangi sokakta oturuyorsa, o sokaktaki duvar yazısına göre saf belirlediğimiz günler.

Kavganın hızla tükettiği insanlık duyguları ve sevginin yok edildiği günler. Dramların trajedilerin hakim olduğu günlerde sinemada komedinin izleme rekoru kırdığı (gerçi sinemada dediğime bakmayın, siyah beyaz ekranlarda sinema akşamlarında Kemal Sunal hakimiyetini kurduğu günler demek daha doğru olur) günlerin içinde ekranlara bakarak güldüğümüz günlere doğru hızla bilmeden yaklaştığımız zaman diliminde taşların yerini havada kurşunların hakim olduğu günlere birden geçmiştik. Maraş, Çorum, Sivas olaylarında kitlesel cinayetler, öğretim üyelerinin vurulduğu felç bırakıldığı günlere doğru koşar adım geçmiştik.

Amerika’da koskoca binalar yürütülüp, yeni yerlerinde temellendirildiği günlerde mühendislik başarıları ile övündükleri yıllarda, aynı mühendisler binaları değil, ülkeleri taşıdığını bilemedik. Ülkemiz bir yerden bir yere taşınıyordu, sallanıyorduk ama bütünü görecek ne bilgi birikimiz ne de olanağımız vardı. Kurşunların yerini bombaların aldığı günlerde bir akşam bütün medyada marşlar çalmaya başladı ve ülkenin yeni yerine temel atılmaya başlandığını yıllar sonra öğrenecektim.

Kemalizm adı altında her yerde bir sembol furyası başlamıştı. Ülkenin kurucu babası bir anda faşizmin sembolü olmuş, o güne kadar taşınan bayrak anlam değiştirmiş, faşizmin sembolü olarak kadın sanatçıların vücudunu sardığı günler oluvermişti. Her yer demir parmaklık, duvarlardan sızan acıların, çığlıkların sesinin kuşattığı günlerde, gençleri spora yönetmek için tv dizleri yayınlanıyordu.

O günlerin içinde sözler acılar semboller ile anlatılır olmuştu. Yeni yerinde ülke temeline kavuşuyordu. Deniz’lerin idam edilmesi için yurtdışından görüş beyan edenler tombul başbakan olarak her şeyi satacağını söylediği yıllarda, bankerler bankalar hortum olayını geliştiriyordu. Hortumlayan paraları bir yerden bir yere taşırken, karaborsa yok olmuş, her şey liberal ekonomin şartlarına uygun şekilde belirleniyordu, parklarda gençler el ele tutuştuğu için karakolda sorgulanıyor, yıl sonu partiler iyi gelir getiren eğlencelere dönüşmüştü. Uyuşturucu, alkolün gençlere ulaştığı günlerde, türkü barlarda yeni bir müzik yaşam alanına adım atıyordu.

Alkol birahaneler, barlar ile sokaklara kadar geldiği yıllar içinde ilk öğrenci dernekleri de kendisini oluşturmaya çalışıyordu. 12 Eylül öncesi ile arasında örülen duvara karşı ilk duruş gençlerden geliyordu ama daha öncesi bir grev yaratılmak istenen bütün görüntüleri yıkıyordu. Netaş grevi ilk büyük grev olarak tarihe geçiyordu. Grev gözcüsünü toplu ziyaret etmek yasaktı ama grev gözcüsünün etrafında toplum polisi duruyor, gelen gideni not alan sivil polis birlikleri vardı. İki işçiye karşı onlarca koruma! O günlerde ikinci sergimi açtım Ankara Sanat Tiyatrosunda. Dayanışma adını verdiğim sergi Yılmaz Onay’ın Bu Zamlar Bana Karşı oyunu ile hayat buluyordu. Sahne ve karikatürün ilk buluşması yaşanacaktı. Seyircimiz kadar dışarıda güvenlik görevlisi vardı. Korku ile yok edilmek istene sol kendisini yeşertmeye çalıştığı günlerde filiz olarak çıkıyorduk. Bu çıkışları çok ciddiye alanlar bizim içimizdeki arkadaşlarımıza mevki ve olanak vererek bizlerin bu çıkışlarını yok etmeye karar verdikleri yıllardır.

En iyi çürüme içten olandır, dışarıdan yapılan saldırı bir nebze başarı kazansa da nihai başarı kazanamayacağını görmüşlerdi. Çürümenin ilk adımında yer alanlar bugün bir gazete içinde kendilerine hayat verenler olduğunu görmek pek şaşırtıcı değildir. Onlar gönüllü olarak o oyunun içinde yer aldılar ve liberal olduklarını söyleyerek önce bize saldırdılar, sonra hala sonrası yok bugün dahi gönüllü olarak saldırılarını sürdürüyorlar, hem de en iğrenç yöntemler ile. Kazandıklarını kaybetmemek için, kelimelerden cambazlık yaparak, ortaya yazarak ve ortada şeyler söyleyerek her algıya göre değişen anlamlar yüklenen yazılar bu yıllarda geliştirildi ve hala kullanılmaya devam ediliyor.

Çürümenin olduğu yıllar, çürümeye karşı panzehirlerin pek etkisi olmadığı yıllarda öğrenci girişimleri kişilere bağlı olarak yükselip yok olduğu yıllar olarak kendisini ifade etti. Her değişen kuşağa göre mücadele yükseldi, mücadele düştü. Sovyetlerin tarih sayfasında yer alması ile birlikte nerede duracağını bilemeyenlerin şaşkınlığı belediyelerde liberal ekonomi ile tanışarak “işini bilen” insan tipine dönüştüğü yıllardır. Tombul başbakan işini bilen memurunu desteklerken işini bilen ekonomik ilişkiyi temellendirmişti. Bu arada ülkenin temelleri yeni algıya uygun olarak yerleştirilmişti. Aslında Özal dönemi MC dönemin adını verilmemiş devamıydı, tek fark Liderleri hapiste, görüşleri ve yakın arkadaşları iktidardaydı.

Sansür, baskı, korku askerin tek hakim olduğu dönemde cami kışla kavgasında yeni temele uygun olarak ibrenin değiştiği yıllara şahitlik ederiz. Ortamı hazırlayanlar yeni başarılarını şampanya patlatarak kutladıkları yıllarda, değişimin hızlandırması için post modern darbeler, müdahaleler yapılıyordu.

Büyük Ortadoğu Projesinin eş başkanı unvanı verilerek nerede yaşayabileceğimize karar verildiği günlerdeydik. Avrupa ülkesinden uzaklaşırken, sanki yaklaşıyormuşuz gibi sanal gerçekleri doğru kabul ettiğimiz günler içinde göreceli özgürlükler verilmiş gibi yapılarak daha ağır baskının olduğu günlere kırlangıç kanatlarının kızı ile geçmiştik.

Ülke ılımlı İslam iktidarı içinde liderlik denemesi yaptığı günlerde yeni liderler yaratılmış ve kullanıma en uygun ve gerektiğinde delikten aşağıya atılacak biri bulunması zor olmamıştı. Yaratılan yeni imge aynı zamanda gelecek günlerin sembolü olacak isimin de temsilcisi olmuştu. Müslüman Kardeşler örgütü kendisinden bağımsız, kendisinden uzakta bir yerde yeni sembolüne kavuşmuş ve iktidara getirtilmişti. Onun başarısı yeni Ortadoğu’nun yeni düzeni olacaktı. Şampanya eşliğinde karar verenler, yeni başarıları için uygulamayı yakından izledikleri yıllar. Liberal ekonomi ve politika solu içten çürütmüş,  solun en zayıf halkalarını alarak biçimlendirmiş ve solu liberal ekonominin yedeği konuma getirmişti. Bu sayede muhalefetsiz bir ülkede her şey daha kolay şekilde değişim gerçekleştirildi.

Değişimin adını yeni bir anayasa ile taçlandırmak isteyenler, yasalar ile oynayarak hukuka uygun olarak var olan programı uygulamaya devam ediyorlar.

47. yaş günümde yaşadıklarıma kısaca bakayım dedim, insan olmanın gereği tecrübelerimi aktarmak zorundaydım, bana göre yaşananlar bu şekilde özetleyebildim.

Az gittim, uz gittim dere tepe düz gittim, bir de döndüm baktım ki bir arpa boyu yol gitmişim. Bu arpa boyu içinde neler yaşadım neler, ne mutluluklar, ne sürgünler, ne işkenceler, ne sevgiler, ne mutluklar…  Hepsi, hepsi bu 47 yıl içinde saklı…

Bugün dahi özgürlüklerimizin Nato’nun izin verdiği, onların planladığı kadar özgür bireyler ve seçme şansı olduğumuzu düşünüyorum. Bu Nato zincirini kıran azınlıklardan biriyim ama ne kadar kırdığımı ise görebilecek kadar bilgi birikimine sahip olmadığımı düşünüyorum.

Özgür ve tam bağımsız olacağımız günlerin özlemi ile…

İsmail Cem Özkan

Baba gibi sözler…

Baba gibi sözler…

Babacan babalar gibi söylemiş,  “memura verilecek her ek puan maaş artışının yeni vergi anlamına gelir.” Bu sözden neyi çıkarmak gerek sizce?

Demektir ki; hükümet, memurunu gözden çıkarmış, yıllık bütçe planı yapılırken memuruna verebileceği zam konusunda çalışma yapmamış demektir, kısaca kasada memuruna verebileceği para yok! Olmayan parayı vermeye kalktığımızda ek vergiler ile bu açığa çıkan  parayı yerine koyma telaşı içinde olacağız. Ek vergi demek, tükettiğimiz bütün ürünlere zam demektir. Bütçe açığını kapatalım derken; bütçe açığını büyütmek, yaşam kalitesini düşürmek, cari açığın daha da açılması anlamına gelir. Kısaca her adım domino taşı gibi bir birini tetikleyecek konumda.

Domino taşı gibi bir birini tetikleyecek dalga ne anlama geliyor?

Paramız yok!

Bütçemiz tam takır, mamuruna zam yapamayacak konumda.

İflas etmişiz ama resmi olarak açıklayamadığımızın gizli belgesi.

Yunanistan’dan daha kötü konumda olmuş olmamız anlamındadır.

Türkiye iflas ederse peki Yunanistan kadar etki yaratabilir mi uluslar arası piyasada?

Hayır, etki yaratmayı bırakın, uluslar arası piyasa akbabalar gibi ülkenin üzerine konup paylaşım telaşına bile girebilir. Alacaklarını almak için kaç ülke/ firma üzerimizde akbabalar gibi uçuyor?

Kaç ülke gelip ülkemiz topraklarında üsler, deneme laboratuarları kuracak?

Kaç ülkeye köle insan ihracı yapacağız?

Komşu ülkelere araç ile gidebilecek olan kadınlarımız, kendi evinin geçimi sağlayabilmek için ne kadarı kendini pazarlayacak?

Kaç kızımız çocuk bakmak amacıyla yurt dışına çıkıp, çetelerin elinde meta olacak?

Bu yazdığım soruların sonuçlarının bir benzerini bu dünya toprakları üzerinde ülkeler yaşamadı mı sanıyorsunuz?

Bir on yıl öncesine giderseniz, Karadeniz şehirlerinde kurulan pazarlara bakmanız yeterlidir.

Bütçede memuruna verebilecek kadar parası olmayan ülkelerin memurları, elde ettikleri bilgileri, kaynakları başkasına kendi yaşam kalitesini yükseltmek için satmayacağını kim garanti edebilir.

Allahtan teknoloji üreten ülke değiliz, yoksa dünyanın başına bela olurduk, nükleer silah için gerekli bilgi ve kaynakların satışı konusunda!

Batmış bir ülke elinde olan her şey satar ve her şeyi ranta dönüştürmek için yollar arar.

Ordusuna ait silahları çatışma bölgelerinde satışa sunması bile bu o ülkenin ekonomisinin ne kadar zayıf konuma düştüğünün göstergesidir. Neyse ki satmıyormuşuz elimizdeki silahları, Suriye ve Lübnan’daki çatışmalarda kullanılan silahları hibe ediyormuşuz! (Bu silahların üretimi ve ihracı için bütçeden ne kadar para ayrılmıştı? Örtülü ödenekler neden halka açıklanmaz?)

Hükümetin memura verebileceği zam oranı bütçenin ne kadar dar ve geniş olduğunu gösterecektir, eğer zam verip vergileri artırıyorsa, o ülkenin bütçesinin aslında balon olduğunu kanıtlamaktan öteye geçmez.

Kral çıplak demek için memurlar ile hükümet arasında yürütülen pazarlığın sonucuna bakmak gereklidir.

Madem ülkemiz büyüyor, refah seviyemiz artıyor, bundan memurun, işçinin yararlanması kadar doğal bir şey olmaz, yok işçi memur refahtan yararlanamıyorsa o zaman ülkede yapay olarak yeni zenginler, yeni bir küçük çevre yaratılıyor demektir.

Küçük bir yandaş çevrenin refahı halkın büyük çoğunluğunun refahından daha önemli gören bir hükümet var demektir.

Refah paylaşımında hükümet, büyümenin sonucunun paylaşımında; halka çay kaşığı ile sunarken, küçük bir azınlığa kepçe ile sunması anlamındadır.

İsmail Cem Özkan

Yüz yaşında, binlerce yılı sesinde taşıyor

Yüz yaşında, binlerce yılı sesinde taşıyor

Ezilmişlerin, destanların, aşkların, mücadelenin tınısını sesinde taşıyan büyük bir ustanın doğumunun yüzüncü yılını kutluyoruz. Yüz yıllık hikayesine dönüp baktığımızda sevinçlerin, acıların iç içe geçtiğine şahitlik ediyoruz.

Pasaport verilemediği için yurtdışında tedavisi mümkün iken, tedavisini engelleyenlerin yargılandığı ve yargılanacağı günlerde Ruhi Su dimdik ayakta ve başı dik olarak durmaya devam ediyor.

Öksüz yetişti, hayata yalnız başladı ama hep yoldaşları ile birlikte yürüdü, o sevenlerinden oluşturduğu bir evrende yaşadı ve yaşamaya devam ediyor.

Ruhi Su, kavganın sesi oldu.

Anadolu’nun, Mezopotamya’nın seslerini günümüze taşıdı, kavganın içinde geçmişin birikimini sundu.

Müzik eğitimi çok seslilik üzerine kurdu, tek sesli saza çok sesini kattı, saz sesinin yanında durdu.

Ruhi Su, öğrenciler yetiştirdi, korolar kurdu, onun öğrencileri onun izinden onu yaşatamaya devam ediyor.

Ruhi Su, engin bir yüreği ile hala aramızda yaşıyorsa onun su gibi temiz ve aydın olduğunun göstergesidir.

Mahpus damlarında bir saz sesi gelir, Ruhi Su orada dostları ile bir koro kurmuştur, sallanır duvarlar, sallanır koridorlar ne zulüm fayda eder, ne işkence, aydınlık insanlar; aydınlık sesleri ile karanlığa inat yaşarlar, yaşatırlar.

Binlerce yıldır yaşayan söylenceler, sesten sese bırakılır, o ara duraklardan biridir Ruhi Su, kendisine gelen sesi billurlaştırarak geleceğe aktarmıştır. Unutulmasını istenenleri inat ile unutturmadı diye onu unutturmak istiyorlar. Unutturmak isteyenlerin çabasını Ruhi Su bugün dahi boşa düşürüyor, çünkü onun sesi çağlayandır, kimse onun sesinin önüne bent kuramaz, yıkarak, yükselerek, gün geçtikçe daha da büyüyerek onun sesi geçmişi bugüne taşır, bugünden geleceğe…

Bu topraklar şanslıdır, çünkü Ruhi Su bu topraklarda yaşadı, destanları, öyküleri duydu, duyduklarını duymakla kalmadı seslendirdi, kendisinden bir şeyler kattı, çünkü geçmişin o çok sesli birikimini, sesin çok sesi içine kattı, katarken kendisinden de bir tını koydu. Bugün onun söylediği türküler kulaktan kulağa geçiyorsa, o bıraktığı tınıda gizlidir büyüsü.

benim kabem insandır

kuran da kurtaran da

insan oğlu insandır

benim kabem sevidir

kuran da kurtaran da

sevili insanlardır

benim kabem emektir

kuran da kurtaran da

emekçi insanlardır

benim kabem dünyadır

kuran da kurtaran da

dünyayı insanlardır

ellerin kabesi var

benim kabem insandır

kuran da kurtaran da

insan oğlu insandır

ellerin kabesi var

benim kabem sevidir

kuran da kurtaran da

sevili insanlardır

ellerin kabesi var

benim kabem emektir

kuran da kurtaran da

emekçi insanlardır

ellerin kabesi var

benim kabem dünyadır

kuran da kurtaran da

dünyayı insanlardır 

Ruhi Su

İsmail Cem Özkan

http://www.galatagazete.com/o/index.php/galatadan/aramzda-yaayanlar/4949-yuez-yanda-binlerce-yl-sesinde-tayor.html

Edirne’de bir sarayı yakmışlar!

Edirne’de bir sarayı yakmışlar!

Edirne 1361 yılında I.Murat tarafından fethedilmiş ve İstanbul’un alınışına kadar 92 yıl boyunca Osmanlı Devleti’nin başkenti olmuştur. Başkentin bir de sarayı olması kadar doğal ne olabilir? Elbette Edirne’de saray varmış, varmış diyorum. Çünkü Edirne valisi Cemil Paşa 1878’deki 93 Harbi sırasında Rusların Edirne'yi işgal edeceği haberi üzerine telaşlanmış ve sarayın yakınında bulunan cephaneliği Rusların eline geçmesin diye ateşlemiş. Edirne’de üç - dört gün süren bir yangına sebep olmuş ve Edirne kentinin 425 yıllık sarayı bu arada harabeye dönmüş. Sarayın yangını üç gün sürmüş… Sarayın yanmayan bölümlerindeki değerli parçalar ise daha sonra oraya vali olarak atanan Vali Rauf Paşa tarafından arta kalan çiniler bazı yabancı devletlerin temsilcilerine bağışlanmış.

Atananlar elde kalan tüm tarihi birikimleri bu şekilde yok etmiş ya da yağmalanmasına izin vermiş. İlerleyen zamanlar içinde ayakta kalan duvarlardaki taşlar ile de Edirne içinde yapılan binaların inşaatında kullanıldığına dair bir söylence var, yani inşaatların taş ocağı olarak bu saray alanındaki yıkıntılar kullanılmış.

Sarayın taşlarını arıyorsanız diyor Edirneliler, gidin devlet dairelerin duvarlarına bakın, orada görebilirsiniz.

Edirne saraysız o günden bu güne. Orijinaline uygun olarak yeniden ayağa kaldırma çalışmalar devam ettiğini gittiğimde gördüm. Öncelikle mutfak ve hamam ayağa kaldırılmış ama en önemli parçaları hala yıkık halinde duruyor.

Saraydan kimler gelmiş geçmiş; Saraya gidip kalmış Osmanlı padişahları arasında Kanuni Sultan Süleyman, II.Selim, I. Ahmed, IV. Mehmed, II. Ahmed, II. Mustafa, III. Ahmet … bulunmuş.

Yakın tarihimiz içinde hangi kararlar alınmış, ne acılar, ne mutluluklar yaşanmıştır. Hatta sürgün yıllarında öldürülecek olan Cem Sultanda orada doğmuş, nasıl bir mutluluğa sebep olmuştur. Tarihin izleri yapıların duvarlarına kendisini gizler ama büyük bir yangın, yağma ile o izler silinmeye çalışılır ama yıkıntılar içinde bir taş bile size geçmişi fısıldar.  

Bugün sarayın olduğu alana giderseniz, büyük bir yıkıntı ile karşılaşırsınız, o yıkıntının Cihannüma kasrı olduğunu hemen öğrenebilirsiniz, hatta 1900li yılların başında yedi katın büyük heybeti ile durduğuna dair söylencelere bile rastlarsınız. Cihannüma kasrı Edirne sarayının en görkemli yapısıdır. Fatih Sultan Mehmet tarafından 1452’de yaptırılmış yedi katlı bir binadır. En üst katında sekizgen bir oda içinde bir havuz bulunurdu.

Cihannüma sözcük anlamına baktığımızda dünyayı ya da evreni gösteren anlamındadır. O dönemdeki en büyük binadır ve o yedinci kata çıkıp bakabilme şansınız olsaydı Edirne’ye hakim bir noktada olduğunuzu görebilirdiniz. Aynı zamanda iktidarında niyetini isimden tahmin edebilirsiniz, çünkü cihan devleti olarak için bir adımdır ve oradan cihanı kontrol etmeyi düşünmüşlerdir. İstanbul’un fethi ile artık cihan devleti ve cihanı kontrol etme fırsatını yakalayacaktır.

Edirne Osmanlı devletinin başkentidir, Osmanlı o dönemde bir balkan devletidir, yani batıyı temsil etmektedir. İstanbul’a yapılan en son batıdan fetih hareketinin de başkentidir. Batının doğuya doğru yaptığı en son sefer İstanbul’un fethi ile sonuçlanacaktır.

Bu son fethin başkentinin sarayı bugün ortada yok, o dönemden kalan camiler, mescitler, şifahaneler ayakta kalmış olmasına rağmen saray yerine Kırkpınar yağlı güreşleri yapılıyor, yılda birkaç gün kullanılan bir stadyum sarayın bahçesinde heybeti ile durmaya devam ediyor. Sarayın geçmişinden bugüne kalan taşlar ve adalet kasrının bir parçası. Bir de saray içine geçişleri sağlayan köprüler.

Bir sarayın ortadan kaldırılmasının arkasında acaba bilinçli bir tercih mi söz konusu mudur, neden bir saray ortadan kaldırıldı?  Sarayın çevresinde yer alan İkinci Bayezıd Camii ve Darüşşifası olduğu gibi ayakta dururken bu sorular aklımdan geçmedi diyemem…

Bir de Edirne gezisi yapanlar bilir, şehir bir sur içindedir, saray surun dışına düşüyor. Normal batılı bir şehirde saraylar sur içinde ve merkezinde yer alır ama Edirne şehrinde saray surların dışında. Onu da gezerken kalıntılara ve eskiden burada yaşamışların anılarına bakarken tahminlerde bulundum, çünkü sur içinde yaşayan ahalinin büyük çoğunluğu Yahudi inançlı ve Rum vatandaşlarımız, ne yazık ki bugün onlardan geriye kalan ancak iki kişi, diğerleri sanki buharlaşmış gibi.

Yakın tarihimiz içinde 1934’daki “Trakya olayları” ile karşılaşırsanız bu buharlaşmanın sebebi ile karşılaşırsınız. Peki, bu olaylar nasıl başlamıştır? Onun için önce yasa yapan devletimizin yaslarına bakmak yeterlidir, önce yasa yap, sonra uygula, her şey yaslara uygundur.

27 Nisan 1934 tarihli İskân Kanunu Muvakkat Encümeni Mazbatasında şunlara yer verilmekteydi: “…Maksat, bunların süratle anadillerini unutması, Türklerle karışması olduğundan, büyük köylerde bir mahallede veya birbirine komşu ve kolaylıkla toplanır bir yerde olmamak şartıyla oturtulmalarında beis görülmemiştir.” 

Dönemin Dâhiliye Vekili Şükrü Kaya da, 1934’teki kanunun maksadını şöyle açıklamıştır: “Bu kanun tek dil konuşan, bir düşünen, aynı hissi taşıyan bir memleket yapacaktır.”

1934 Trakya Olayları ile Yahudiler de oradan sürülmüş ve birçok köy-ev sahipsiz kalmıştı. Birçok sahipsiz çocuk, rejimin yılmaz bekçileri olmaları amacıyla subaylar, mebuslar, bürokratlar tarafından kölelikle evlatlık arası bir “şey” olarak alınıp yetiştirilirken, şok ve dehşet politikası yurdun genelinde varlığını sürdürüyordu. 

Edirne gezisi sırasında “Yahudi evlerinin diğer azınlıkların yaşadıkları evlerden farklı olarak tipik özelliği eve Menorayı temsilen yedi basamaklı bir merdivenden çıkılması ile apartman önlerinde de Menorayı temsil eden yedi kollu bir şamdan figürü olarak kendini gösterir. Kimi evlerde İbrani takvimine göre de evin yapılış tarihi yazmakta, hatta bazı evlerde tarihin bulunduğu bölümün izi ve Mezuza izleri de durmaktadır.” Sözleri kulağıma çınladı. Bunları gözüm aradı ve elbette azda olsa gördüm. Bu arada eski ve yıkılması ve yok olması için elden gelen her şey yapılmış olan bir sinagog’un yeniden ayağa kaldırılma çalışmasına şahitlik ettim, acaba bu sinagog bittiğinde Yahudi inancı ile ne kadar ilişki içinde olacak diye kuşkumu gizleyemedim…

Kaleiçi yukarıdaki sözlerimden anlaşılacağı üzere bizim için azınlık Edirne için çoğunluk vatandaşlardan oluşuyordu. Tarihin nüfus hareketi orada büyük dramların ve acıların yaşanmasına sebep olmuş, bugün onların sonuçlarını görmekteyiz.

Osmanlı devleti tıpkı Edirne gibi çok kültürlü, dilli, inançlı olarak kendisini inşaat etti, ne yazık ki saray yangını gibi ortadan kalktı. Osmanlı toprakları Roma imparatorluğunun geleneğini ve kültürü ile yoğrulmuştur, şekil değiştirmiş olsa da özde hep kendisini korumuş topraklarda kendisini ifade etmiştir. Edirne o geleneği, göreneği bugünde yaşatıyor, her sene kutlanan Roma vatandaşlarımızın Kakava şenlikleri geçmişin izlerini söylencelerini bugüne taşımaya devam ediyor.

Edirne şehri çok kültürlü, inançlı, dilli bir şehir yapısını hep korumuştur, ne kadar yok edilmeye çalışılsa da. Tarihin geçiş yolu üzerinde olan bu şehirde ticaret hep canlı olmuştur, ticaretin canlı olduğu yerde istediğiniz kadar tek dil, din, kültür hakimi kurmaya çalışın, oranın toprakları onu ret eder. Edirne bugünde yok olan renklerine, sarayına rağmen renklerini yeniden yeşertmeye ve yeni bir kültür yaratmak için değişmeye devam ediyor.

İsmail Cem Özkan

Geçmişi unutma!

Liberal basında ve AKP yandaş partiler ve örgütlerde ayrılıklar oluyormuş, olması da doğal, çünkü estirdikleri karalama kampanyasının boşa çıktığı ve hatta bu karalama kampanyasından kendileri de karaların içinde kalma durumu ortaya çıkınca; ayrılık kaçınılmaz oluyor, çünkü her karalama kampanyasından da bir sınırı olduğu gerçeği ile karşı karşıyayız. O sınırın çizgileri kişilerden kişilere göre değişir, fakat sonuç olarak ortada çamur attıkları insanlar ve olaylar olduğu yerde duruyor. (belki kendileri kişisel olarak çamur atmadılar ama çamur atanlar ile aynı ortamı paylaşmadan dolayı çamura ortak olmuşlardır.)

Kendileri bu karalama kampanyasında bugüne kadar taraf olduklarını unutup, sanki ak kaşıktan çıkmış gibi karalama yaptıkları çevrelere gülümsemeye çalışıyorlar, hatta geçmişte yaşanmış ilişkiler kullanılarak o çevrelerin içinde kendilerine yaşama alanı bulmaya çalışıyorlar.

Taraf Gazetesinde gönüllü yazarlık yapan biri, 1 Mayıs 77 olaylarını solun üzerine yıkmaya çalışan eski Aydınlık Gazetesi yazarlarına tepki olarak gazetesinden ayrılmış. Bu ayrılık elinin kirini temizlemez, sadece daha fazla kirlenmesini engeller, çünkü Taraf gazetesinde gönüllü olarak yazı yazanlar, bugüne kadar sola karşı yapılmış küfürlere ortak olmuş demektir, solu Ergenekoncu olarak göstermek için uydurulan hikayelere ortak olmuş demektir...

Sola küfreden ve solmuş gibi kendilerini gösterenler AKP destekledikleri unutulmasın, bugün yaşanan her olumsuzluluğun yandaşı olarak Taraf Gazetesi ve DSİP vb. içinde kümelenmiş liberal eski solculardır...

 Taraf gazetesinde gönüllü yazı yazanları unutmamak gereklidir, çünkü orada gönüllü yazanların olanak bulduklarında çıkarları ne gerektiriyorsa orada olabileceklerini bilmekte fayda vardır... Onlardan dost, omuzdaş olmayacağı, olamayacağını bilmek için bir kenarda not olarak durmasında fayda vardır...

Tarihimiz içinde yenilgilerimizin temelinde bu geçmişi unutmak yatmaktadır. Geçmişi unutmamak ve kişilerin sözlerine değil, davranışlarına ve geçmişine bakarak ilişki kurmakta yarar vardır. Kişilere geçmişinde yaptıklarına bakarak değer verilmesi gereklidir, bugün ne söylediği o kadar önemli değildir. Bazıları için süslü laflar, lüks kıyafetler içinde ağır abi rolü oynayanlar önemli olabilir, ünü, unvanı, kariyeri birilerinin gözünü boyayabilir ama gerçek her zaman ortadadır. Çünkü sola küfredenler, sola suç yükleyemeye çalışanlar; çıkarları gereği yapıyorlardır, bir yerden bir beklentisi vardır. O beklentileri karşılanmadığı zaman geçmişte içinde bulundukları çevre ile ilişki içine girmek için fırsat kullanırlar. Bizlerin için bu kişilerin çıkarları gereği yaptığı dönemi unutmamak gereklidir, çünkü onlar yine çıkarları gereği başka şeyler yapmayacağını kimse garanti edemez.

Çevremiz geçmişin kirleri ile kirlenmiş insanlardan tamamı ile temizleyemeyiz, steril ortam hazırlayamayız, zaten öyle bir çevrede yoktur, o halde kirler ile birlikte ama kirlere karşı dirençli bir ortam yaratarak birlikte yaşayabiliriz.  Elleri kirli insanlar ellerini ne kadar yıkasalar da yıkasınlar kirleri hep tırnaklarının arasında kalacağını unutmamak gereklidir. Etrafımızda tırnakları kirli (çamur atanlar, ispiyonlar, muhbirler, korucular, itirafçılar…) olacaktır, hatta onlardan olduğu halde bilmeden çevremize almış olabiliriz, hatta bu kirli insanlara çevremizde paye vermek isteyenler olabilir, yeni bir çıkar ilişkisi kurulabilinir, fakat unutmamak gereklidir, unutursak eğer, onların suçuna ortak oluruz.

Bugün AKP iktidarını kısa da olsa çıkarı gereği destekleyenler, onlar ile birlikte hareket edenler, kamuoyu oluşturanlar bilmelidir ki, okullarda dağıtılan bozuk süte de ortak olmuş olurlar. Çünkü onların desteği ile o özgüveni AKP kendisinde duymuştur ve sorumsuzca hareket etmeye devam ediyor. İktidarı desteklemek demek; dolaylı vergilere, HES adı altında doğanın yağmasına, B2 yasası ile orman arazilerin talanına, duble yollar ile bereketli toprakların tarımdan uzaklaştırılmasına, çocukların ucuz işçi olmasına, kadın cinayetlerine, rant için yeni güzergahların ve yapılaşmanın önünün açılmasına, sanatı AKP propagandası için kullanılmasına, devlet memurunun AKP memuru haline getirilmesine, sendikal mücadeleyi yandaş sendikalar içine hapsedilmesine, kıdem tazminatın yok edilmesine, güvencesiz iş yasasına ortak olmak demektir.

Geçmiş ile yüzleşmek adına geçmişin yeniden yazılmasına, katilleri masum hale getirilmesine, azınlıkların haklarını yurtdışında savunup, içeride azınlıkları yok sayılmasına, ibadet özgürlüğü savunulurken Alevilerin ibadetinin görmemezlikten gelinmesine, asimilasyon politikalarının en katı şekilde uygulanmasına, Kürt sorunu adının konulmuş olmasına rağmen, çözüm için adım atılmamasına, kendisine göre muhatap yaratılmasına ortak olmak demektir.

Bugüne kadar yaratılan toplumsal kirlilik, bilgi kirliliği, çamur atma ve izi kalması politikasını kararlı bir şekilde yürüten erk sahibine destek verenler; bu kirliğe ortak olmuş demektir, onların iktidarının güçlendirmek için propaganda aracı olanları unutmamak gereklidir. Unutmak demek, demokrasi yerine katiline aşık olmak demektir. Demokrasi için, özgür bir dünya için, bir arada yaşama kültürünü oluşturmak için geçmiş unutmamak gereklidir.

İsmail Cem Özkan

Faşizme Karşı Omuz Omuza Bir Mayıs’a Bir Mayıs Meydanına…

Faşizme Karşı Omuz Omuza Bir Mayıs’a Bir Mayıs Meydanına…

DİSK Genel Sekreteri ve Birleşik Metal-İş Sendikası Genel başkanı Adnan Serdaroğlu ile yaklaşan 1 Mayıs öncesi sendikayı, sınıf mücadelesi bakış açısı ile günümüzü yorumlamasını istedik.

“Türkiye’nin bütün 1 Mayıs meydanlarında saat 14:00 de “faşizme karşı omuz omuza” sloganı ile dünyanın en büyük korosunu oluşturmaya çalışıyoruz. Bir dakikalık bütün meydanlarda, alanlarda bu sloganı atacaklar. Bunun ile toplumsal muhalefetin bütün baskılara karşı gücünün önemini gösteriyoruz, vurguluyoruz. Bunu hayata geçireceğiz.”

Bir mayıs yaklaşırken işçi sınıfının en önemli örgütü ve 15 16 Haziran mücadelesinin yarattığı DİSK Genel Sekreteri Adnan Serdaroğlu ile yaklaşan 1 Mayıs ve meydanların seslerini, mesajını konuştuk. Adnan Serdaroğlu sorularımıza toplantılar arasında ve Kazancı yokuşunda 77 katliamında öldürülen işçi yoldaşlarını andıktan sonra DİSK binası içinde yanıt aldık.

Bir Mayıs neden bu sene daha önemlidir?

Bir Mayıs bizim açımızdan her zaman olduğu gibi önemlidir. Ancak bu bir Mayıs’ın önemi biraz daha fazla, çünkü ortaya çıkan sorunlar toplumun büyük kesimini gün geçtikçe daha fazla rahatsız eden boyuta gelmiştir.  Biz, 1 Mayıs’ı toplumsal muhalefetinde güçlü bir şekilde kendisini ifade edebileceği şekilde kutlayacağız. Bunun için değerlendirmelerimizi yapıyoruz, eksikliklerimizi gidermek için çalışmalar yapmaktayız.

Yaşadığımız sorunlar ile ilgili toplumun farkındalığını yükseltmeye çalışıyoruz.

Son değişimler bu önemi artırıyor sanırım

Türkiye’de son on yıllık süreç içerisinde çok önemli değişiklikler yaşandı. Bunlar tabi bilinçli bir şekilde uygulanan politikaların sonucu olarak ortaya çıktı.

AKP iktidarı uluslararası bir takım planlamaların Türkiye üzerindeki uygulayıcısı noktasındadır. Toplumsal dönüşüm sürecinin son otuz yıl süreci içinde; son on yılı son derece hızlı bir şekilde hayatımızı değiştiren uygulamalar hayata geçmektedir.

Bu değişimler ile toplum kişiliksizleştirmeye ve muhalefet yok edilmeye çalışılıyor.

AKP, politikalarını rahat bir şekilde uygulayabilmek ve yeni bir düzen yaratabilmek için yasal düzenlemeler ile topluma biçim vermeye çalışıyor, sonuçta AKP sermayenin tüm istemleri karşılanmaya çalışıyor…

Bu değişim sadece AKP politikası mı?

Elbette değil, küresel dediğimiz sistem; finans kapitalin istemlerine uygun bir sistem yerleştirilmeye çalışılıyor. Bütün ülkelerdeki çalışmalar, yasal düzenlemeler bir birileri ile aynı, tıpkı karbon kağıdı ile çoğaltılmış gibi olduğunu görüyoruz. Yani tek noktadan çıkmış gibi, yasallaştırma müessesi varmış gibi bir şey dolaşıyor bugün.

Bu politikalara karşı…

Hem dünyada ki hem de Türkiye’deki gelişmeleri bir bütünsellik içinde değerlendirip uluslar arası saldırılara karşı, uluslararası mücadele verilemesi gerektiğini de son derece önemli görüyoruz.

Emek ve demokrasi cephesi açısından…

Hem emek cephesi açsından hem de demokrasi cephesi açsından çok büyük problemler yaşanıyor.

24 Ocak kararları askeri rejim ile…

Bu “değişim projesi” içerisinde; 30 yıllık süreçte, 12 Eylül ile ekonomik politikalar hayata geçirilebilindi ve bugün de onun sonuçlarını yeni yeni ağır bir şekilde hissediyoruz.

24 Ocak kararları ile birlikte liberal politikalar Türkiye’de askeri rejim ile hayata geçirildi, yaşadığımız günlerde en son aşaması olan neo liberal politikalar hayata geçirilmeye başlandı.

Bu gelişmelere baktığımızda emek cephesini direkt ilgilendiren çok önemli problemler ile de karşı karşıya kalıyoruz.

Küresel sermaye, küresel ekonomi neyi istiyor?

Şirketlerin çok rahatlıkla fabrika kurabileceği, işletme kurabileceği, rahatlıkla para kazanabileceği duruma getirebileceği düzen yaratılması isteniyor. AKP iktidarı da uluslararası sermayenin sözcüsü olarak neo liberal politikaları hayata geçirmeye çalışıyor. Sermayenin mali yapısının, mali yüklerinin hafifletilmesini istiyor. Seküler tazminatı kalksın diyor. Ücretler kontrol altına alınsın istiyor. Asgari ücret düşürülsün diyor, özel istihdam büroları ile işçiler tamamı ile işçi olduğu bilincinden çıkarılmaya çalışılıyor.

Emek cephesi zorlu dönemeçte

Bütün bunlara baktığımızda emek cephesinin çok zorlu bir dönemece girdiğimizi gösteriyor. Kıdem tazminatının elimizden gitmesi (ki 75 yıllık bir kazanım) işçilerin iş yerlerinden güvencesinin ortadan kalkması anlamına geliyor. İşçiler için gelecek için bir güvence olarak gördüğü bir sistemin ortadan kalkması anlamına geliyor. Buna yönelik biz, emek cephesinin en önemli sorunu olarak bunu gündeme getiriyoruz.

Kuralsız, güvencesiz çalışma tamamen sistemin yasallaştırılması, 4+4+4 eğitim bu uygulamaların bir parçası olarak görüyoruz.

Ucuz istihdam…

Özel istihdam büroları, asgari ücretin sistemleştirilmesi ucuz istihdam politikalarının bir parçası olduğunu düşünüyoruz. Bunlara karşı biz, 1 Mayısta çok güçlü bir ses hayata geçirmeye çalışıyoruz.

Emek cephesinin gündemi elbette bunlar ile sınırlı değil. 32 yıldır devam eden sendikaları ilgilendiren yasalar işçilerin ve örgütlenmenin önünü kesen konumundadır. Bu yasalar devam ettirilecek gibi gözüküyor, değiştiriliyormuş gibi yapılıp ama daha kötü koşullar hazırlanıyor.

Çocuklar ucuz işçi…

Çocuk işçiliği, hem asgari ücret yeniden belirlenmesi ve yaş sınırının 16 yaşından 18 yaşına çıkarılması, eğitim sisteminin buna uygun hale getirilmesi hem de teknik okuldan yeni çıkan öğrenciler piyasanın hizmetine ucuz işçi olarak sunulması tehlikesi var.

İş sağlığı ve güvencesi

İş sağlığı ve güvencesi konusunda son dönemlerde yaşanan can alıcı sorunlar var, son yıllarda insanlar değişik yerlerde hayatını kaybediyor. Bütün bunlar tesadüfi değildir. İş güvenliği yerine daha çok kar amaçlı, uzun süre çalıştırma, sağlıksız ve önlem alınmadan oluşturulmuş iş sahaları can alıcı olmaya devam ediyor.

İş Sağlığı Ve İş Güvenliği Yasası

İş Sağlığı Ve İş Güvenliği Yasası; şirketleri şirketlere denetlendiren, tamamen taşeronlaşmayı önünü açan, işveren açısından hiçbir cezayı yaptırımı uygulatmayan bir modeli yaratmaya çalışıyorlar.

Neoliberal politikalar, işverenlerin karşılaştıkları sorunları en aza indiren ve onarlın daha fazla kar elde edebilecekleri uygun ortam hazırlamak, tamamen işverenlerin istediği doğrultusunda cezai müideleri ortadan kaldıracak ya da yokmuş gibi hale getirecek düzenlemeleri bu “İş Kanunu” dedikleri sistemle yerleştirmeye çalışıyorlar.

Demokrasi ile ilgili sorunlar var

Demokrasi ile ilgili sorunlar var. En önemlisi muhalefeti sindiremeyen bir zihniyet var. Kafasını kaldıranı içeriye tıkan, bir zihniyet var. Mağdurluktan gelip, tamamen zorba bir sistem kurulmuş durumda. Zorla düzende tabi toplumu tamamı ile sindiriyor. Kurumları birer AKP uydusu haline dönüştürüyor. Kendisine muhalefet edenleri “burnunu” olabildiğince sürtüyor, direkt onu teslim almaya çalışıyor. Her türlü baskıcı sistemi kendisine muhalefetlik yapanlara karşı hayata geçiriyor. Özel güvenlik mahkemelerin devamı olan mahkemeler, kısaca her türlü yasal düzenlemeyi kendilerine muhalefetlik edebileceklere karşı meclisten geçiriyorlar.

Sistem içinde her türlü yasal düzenleme içinde muhalif olanları kontrol altına almış oluyorlar.

Yasama, yürütme ve yargı tamamı ile tek kişinin, tek bir yapının eline geçmiş durumda, bu da post modern diktatörlüğün ibaresini de öne çıkarmış durumdadır.

Demokrasi açısından, yeni anayasa tartışmaları ile ileride olabilecek kendileri için olumsuzlukları ortadan kaldırabilecek sistemi de yavaş yavaş kurmaya çalışıyorlar.

Ekonomik anlamda uluslar arası sermayenin hizmetine sunan olanakları, dini argümanları da kullanarak yeni bir sistem yaratmak istiyorlar. Toplumu tamamı ile  zapt-u rap altına almaya çalışıyorlar.

Post Modern Diktatörlüğün İbaresine Karşı…

1 Mayıs bu açıdan önemli. Verilecek mesaj önemli, çıkış önemli, sloganlar önemli.

Saat 14:00’de “Faşizme Karşı Omuz Omuza” Sloganı Atılacak!

Bizler şunu yapmaya çalışıyoruz; Türkiye’nin bütün 1 Mayıs kutlama meydanlarında saat 14:00 de “faşizme karşı omuz omuza” sloganı ile dünyanın en büyük korosunu oluşturmaya çalışıyoruz. Bir dakika boyunca bütün meydanlarda, alanlarda bu sloganı meydanda bulunanlar atacaklar.

Bunun ile toplumsal muhalefetin bütün baskılara karşı gücünün önemini gösteriyoruz, vurguluyoruz. Bunu hayata geçireceğiz. Bu şekilde kulakları ile duymak istemeyenlere bu sloganlar ile duyuracağız. Görmek istemeyen gözlere göstereceğiz.

1 Mayıs Alanı Taksim Alandır

1 Mayısın içeriğinin, görselliğinin çok dolu olmasını önemsiyoruz. Zaten Türk-iş, Hak-iş, Kamu Sen yönetimi ile olan ayrılığımız içerik konusunda olmaktadır. Bizim duruş noktamız, bakış açımız ile onların ile duruş noktaları farklıdır. İçerikli bir Mayıs’a karşı bir tahammülsüzlük var, adresini şaşıranlara bir kez daha söylemek istiyoruz, 1 Mayıs alanı Taksim alandır ve burada kutlanmalıdır.

Ayrışmanın temellerinden biride bu kutlamanın içinin boşaltılmasını getiren taleplerin ret edilmesinden kaynaklanıyor.

Sorunlar Ortaya Konacak Ve Onlara Karşı Çözüm Yollarını Konuşacağız

Türkiye’de çok önemli sorunlar var; işsizlik, yoksulluk ve Kürt sorunu. Bunları çözmeden ileri adım atamayız, her daim bu sorunlar zaman zaman değişik biçimlerde karşımıza çıkacaktır. Bunların dile getirilmemesi onları yok etmez, o açıdan bunları dile getirerek, çözüm yollarını ortaya koyarak konuşulması gerekiyor.

İşçi Sendikaları Farklı Alanlarda 1 Mayıs’ı Kutlayacak

Bizler ne yazık ki bu dönem bu içerikten dolayı ayrışım yaşayacağız. Ama Türk-İş’e bağlı güç birliği içinde yer sendika ve sendikalı arkadaşlarımız ile Taksim Meydanında yan yana yürüyeceğiz. Bu içeriğini boşaltmak isteyenlere karşı mesaj vermiş olacağız.

İçerik Kadar Görsellikte Çok Önemlidir

İçerik kadar görsellikte çok önemli, biz o yüzden bu bir Mayıs’ta meydanda görsel olarak da yeni renkleri, içerikleri sunmaya ve hazırlamaya devam ediyoruz. Üst üste toplantılar yapıyoruz, fikirler alıyoruz,

Mücadele Etmek İsteyenlerin Meydanıdır, 1 Mayıs Meydanı

Türkiye’nin her kesiminden insanlar oraya katılacak, her renginden, her dilinden, her kültüründen insanlar orada yani meydanda olacaklar. Yani belirli bir kitlenin katıldığı ve kendisini ifade ettiği bir eylem değil, her kesimin, haksızlığa uğrayan, dayanışma içerisinde olmasını hisseden, birlikte hareket etmesini gerektiğini düşünen bütün insanların, mücadele etmek isteyen insanların bulunması gereken bir alandır orası.

Haksızlığa karşı mücadele toplumun büyük bir kesiminin ihtiyacıdır. Eğer sizler bir Mayıs alanlarında haksızlığa karşı mücadeleyi sağlayamıyorsanız, başka hiçbir yerde sağlayamazsınız. Günün önemine uygun bir dayanışma olacaktır.

1 Mayıs’ı Bir Mücadele Alanıdır

Elbette burada konuşmadığımız daha spesifik sorunlar var, çok ayrıntıya girmek istemiyorum. İş güvenliği sorunu çalışma alanının en önemli sorunuysa, yüzlerce insan çok kısa zaman içinde canını veriyorsa ve bunların yanında mevsimlik işçiler de kendi içerisinde sorunlar yaşıyor. Genel olarak kapitalizmin ortaya çıkardığı sorunları her aşamasında farklı farklı değerlendirmeler yerine, önümüzdeki sorunların temelinde kapitalizmden kaynaklandığını bilmemiz gerekiyor, bu doğrultuda bir Mayıs meydanlarında her kesim kendi öznel sorunlarını ifade edebileceği bir alan olarak; 1 Mayıs’ı bir mücadele alanına dönüştürmek istiyoruz. 

Bizlere zaman ayırdığınız ve görüşlerinizi bizim ile paylaştığınız için teşekkür ederiz…

İsmail Cem Özkan

Adnan Serdaroğlu, İşçilik yaşamına Sapanca Segman Fabrikası’nda başladı. 1987 yılında işten atıldı ve daha sonra bir yıl süre ile DDY’nda çalıştı. 1988 yılında Çolakoğlu Metalurji’de işbaşı yaptı ve 3 yıl temsilcilik görevini sürdürdü. 1991 yılında Gebze Şube Mali Sekreterliği’ne seçildi ve yapılan görev değişimi sonucunda Şube Sekreterliğine seçildi. 3 yıl bu görevi sürdürdükten sonra 1994 yılında tekrar aynı göreve seçildi. 1997 yılı Genel Kurul sonrası aynı görevine devam etti. 2000 yılında yapılan kongrede yine aynı göreve seçildikten sonra yeniden görev dağılımı sonucu Şube Başkanlığı’na seçildi. 16. Merkez Genel Kurulu’nda Genel Başkan seçildi. Aralık 2007 tarihinde yapılan 17. Merkez Genel Kurulunda ikinci dönem tekrar Genel Başkanlığa seçildi. Son DİSK Genel Kurulunda yönetime seçildi, halen DİSK Genel Sekreteri olarak görevinin başındadır. 

Aptal arama, savaşan ve saldıranlara bak görürsün!

Aptal arama, savaşan ve saldıranlara bak görürsün!

Savaşın kendisi aptallıktır. Aptal olduğu için savaşan toplumlar geçmişten o ana kadar oluşturdukları tüm birikimlerini bir savaş sırasında yok eder.
Savaş, aynı zamanda yenilenin güçsüz olduğunu gösterdiği bir tarihi gerçektir.
Troya savaşında kazanan aslında yoktur, çünkü her iki tarafta yenildi.
Savaşta güçlü olan Troykalılardır, çünkü yıllar boyu dayanabilmiştir, savaş sırasında ticari hayatını devam ettirebilmiştir ama savaşı Yunanlılar kazandı. Yunanlılar zafer çığlığı dahi atamadan başlarına felaket geldi ve yüzlerce yıl Yunan halkı karanlık çağını yaşadı. Savaşanların hiç biri ülkesine nankörlük etmedi. hiç biri ihanet etmedi, fakat ortada ne Troya kaldı ne de Paris'in aşkı. Onlara methiye dizen dizelerde yok oldu.
Şehirler, devletler doğar ve ticari yaşamını yok ettiğinde yok olurlar. Savaş, işte bu ticari yaşamı yok eder. Ticari yaşamı yok olan devletin veya şehrin yaşama şansı yoktur.
Osmanlı devleti birinci dünya savaşında yok olmadı, sadece savaş; yok oluşun resmi ilanı oldu. Borç bataklığına battığında zaten devlet yok olmaya başlamıştı.
Ticari yaşam zayıflamaya ve yok olmaya başladığında, toplumlar yeni arayışlara girmiş ve yeni arayışı ulus devleti fikrine uygun olarak çok kültürlü toplumların yerini homojen bir kültür birliğinde olduğunu düşünen anlayışın hakim olması ile tarihte yaşanmış en büyük acılar ve soykırımlar hoşnut olmayan toplulukların değişiminde yaşanmıştır. Bu değişim göçler, soykırımlar, kitlesel katliamlar, karşılıklı muayedeler ile toplumlar homojenleştirilmiş ve ulusa sermeye birikimi oluşturulmuştur. Yeni sermeye birikimi yok olan ve zayıflayan ticari hayatın yerini almış ve yeni bir yaşam tarzı hakim kılınmıştır. Bu büyük değişim, Osmanlı İmparatorluğunu içinden yeni ulus devletlerin doğması ile sonlanmıştır.
Bulgar halkı Bulgaristan’ı kurdu ve orada yeni ticari yaşam kurdu. Savaş (iç savaş) orada ticareti öldürdüğü için yendi devletin doğumuna izin verildi.
O savaşta ne hain vardır ne de kahraman.
Hiç okudunuz mu hain Bulgar hikayelerini? Ama kahramanları bol olan Bulgar hikayeleri vardır. Çünkü kahramanlık yeni ticaret için gereklidir. Kahramanlar yaratılır. Kahramanın olduğu yerde ise hep bir düşman ve kötü taraf vardır. Kahraman gelir o kötü olanı yok eder ve bugün yaşadığımız refah için onun emeği karşısında eğilmemiz devlet resmi ideolojisi içinde istenir. Ticaretin sınırları o kahramanların hüküm sürdüğü alanlar içinde olsun diye.
Bütçe açığı ve cari açık kavramları devletlerin yaşam ya da ölüm tarihini belirleyen değerlendirmelerdir. Cari açığın fazla olan ülkelerin yaşama şansı pek yoktur ve acil serviste oksijen çadırında yaşarlar. Oksijen çadırında yaşayan bir devlette ticaret canlı değildir, ticaretin canlı olmadığı yerde ise rahatsızlık ve toplumsal çatışma kaçınılmazdır.
Ticari yaşam istikrar ister, istikrar nerdeyse toplum o yöne doğru hareket eder. İstikrar olmayan yerde sıradan vatandaşın aklına hain, vatan satan, ülkesini sevmeyen gibi altı boş olan ama kişilerin ulusalcı bakış açısı içinde anlamlar yüklenen kelimeler uydurulur ve bu kelimeler düşmanlığı ve nefreti besler. Çatışma için taraf gereklidir, işte bu durumda kendisini taraf hissedenler çatışır, ölür ama ölen de öldürende kaybeder, çünkü kazanan istikrarını sağlayan pazardır, ekonomidir. Ölenler, çatışanlar, nefret edenler... ise tarih çizgisi içinde “aptal” olur. Çünkü onlar kazanamaz, onların ölümleri üzerinden yeni bir pazar kurulur ve başkaları kazanır...
Vatan haini, arkadan bıçaklayanlar, düşman ile işbirliği yapanlar gibi kavramlar her savaş öncesi ve savaş sırasında gündeme gelir. Bir çok öykü ve romanın içinde karhanlar bu bakış açısı içinde okuyucuyu yönlendirir. Bütün bu kavramlar yeni oluşmakta olan pazar için zemin hazırlama aracı ya da iflas etmiş olan pazar için, o pazardan pay alanların direnme aracıdır. Değişim isteyenler, değişime karşı gelenlerde aynı kavramları kullanarak yandaşlarını biçimlendirmeye bu kavramları kullanarak nefreti besleyerek çatışma için koşulları hazırlar ve o koşullar içinde zorunlu ya da gönüllü olarak bireyleri çatıştırırlar. Var olan krizin tek çıkış kapısı vardır, o kapıda savaştan geçer. Çünkü var olan devletlerin bütçelerinin en önemli payı alan savaş sektörüdür ve o sektör (üretim ve export)canlı ise o toplum refahını ve istikrarını koruyor anlamına gelir. Savaş sektörünü kontrolleri altında tutanlar çatışacak aptallar arar ve çok hızlı bir şekilde bulurlar, çünkü savaş insanları aptallaştırır.
İsmail Cem Özkan