Çürümenin Kurumsallaşması ve Fonlanması

Çürümenin Kurumsallaşması ve Fonlanması

 

İktidar kirli ise, muhalefet de en az onun kadar kirlidir...

Şimdi bu yargıya nereden kapıldığımı kendime sormaya başladım.

Ülkemizde en uzun süre iktidarda kalan bir lider söz konusu. Diyorlar ki güç zehirlenmesine kapılmış. Ama hâlâ ayakta ve yürüyor! Demek ki zehirlenme olsa ya ilk yardıma gidecek ya da morga... Ama her ikisine de gitmeyen birilerine göre biz bir güç zehirlenmesi yaşıyoruz!

İktidar, birçok krizi muhalefetin sayesinde yağdan kıl çeker gibi atlattı. Çok zorlanması gereken yerlerde beka girdi, ülkenin çıkarları girdi, tehditler, gözaltılar, kayyumlar girdi ve o kriz eşiği bir şekilde aşıldı. Ancak sistem sürekli kriz ürettiği için her yeni kriz, muhalefetin onayıyla, dolaylı ya da doğrudan desteğiyle atlatıldı. İktidar hiç değişmediği gibi krizlerin içerikleri değişse de biz bir türlü krizden çıkamadık.

En sonunda fon krizine geldik. Çünkü ötelenen, halının altına süpürülen, boğazın sularına bırakılan krizler bir yerde toplanacak ve patlayacaktır. Ülkemizde çöp patlar ama krizlerden dolayı toplumsal patlama asla olmaz. Gezi bunun istisnasıdır ve bir daha benzerinin oluşmayacağını düşünenlerdenim.

Sonuçta Gezi Direnişi'nden elimizde kalan tek slogan, "Bu daha başlangıç, mücadeleye devam!" oldu. Hatta her iş cinayetinden sonra birkaç siyasi grup bu sloganı çok sevmiş olmalı ki atmaya devam ediyor. Sonuçta her yıl geleneksel buluşmalarda bir araya geliyor ve hep bir ağızdan slogan atıyoruz. Ancak başlangıçtan gelişmeye bir türlü geçemiyoruz.

İktidar ise sonucunu, yıllardır cezaevinde haksız yere tuttuğu rehineler üzerinden ilan etmiş durumda. Rehine diyorum; çünkü bizde yerel hukukun üzerinde uluslararası hukuk olmasına rağmen uluslararası mahkemelerin aldığı kararlar uygulanmadığında mahkûm rehineye dönüşüyor! Bir gün hukuk hatırlanırsa mahkûmların aslında hükümlü olmadıkları anlaşılacak, kendilerinden özür dilenecek ve tazminatlar ödenecek. Gelen iktidar düşünsün tazminatları!

Kısacası yaratılan krizlerin bir bölümü, eğer bir gün doğal nedenlerle lider değişirse, gelen iktidara bırakılmış durumda.

İktidar ilk defa fon krizinde kendi içinden birilerini tanrılara kurban sundu. Her sunulan kurban sunaklarda yerini aldı. Mahkemeye çıkmayan ve mallarına el konulanların varlıklarından elde edilenler, fon krizinin gerektirdiği maddi kaynak için bir ölçüde kaynak yaratmış oldu. Gerçi bu miktar açığın çok küçük bir bölümünü karşılıyor ama enflasyon o açığı kısa sürede kapatacaktır! Bugün çok olan rakamlar yarın çok cüzi olacaktır. Rakamlar yalan söyler ama bazen de gerçekleri fısıldar.

İktidar kriz içinde olur da muhalefet olmaz mı? Sonuçta muhalefetin krizi hep iktidarın işine gelir. Muhalefet birliği yerine parçalı muhalefet tercih edildiği ve hiçbir zaman gerekli sayıya ulaşılamadığı için iktidar hep iktidar kalır. Muhalefettekiler de bir gün birlik hayalinin kendi çatıları altında gerçekleşeceğini düşünür durur.

Ortalık krizden dolayı siyasi sınırların belirsizleştiği bir yere dönüşünce, iktidarın bu alışkanlığından faydalananlar da olacaktır. Her küçük ya da büyük cemaat, kendi iç işlerinde yaşadığı krizleri iktidara bakarak, ondan ders alarak çözmeye çalışıyor. Sonuçta ortada bir başarı öyküsü var!

Ülkemizin tarihinde her muhalefet, kendisine verilen rolleri inanarak ya da inanmayarak oynamıştır.

Ülkemizin kuruluşundan bugüne kadar düşman ve öteki ilan edilenler her zaman muhalefetin etrafında yer almıştır. İktidar onlara ancak özel izinler eşliğinde ve dar alanlarda verilmiştir. Boylarını aşan bir durum olduğunda, o aşan boyların ayakları kırılır!

Kürtler, Aleviler, azınlıklar ve yeni Osmanlıcılık hayali görenler... Kısacası iktidarın koltuğunda gözü olanların hepsi muhalefet olarak görülmüş ve nefret söylemlerine maruz bırakılmıştır.

Yeni Osmanlıcılık rüyasını görenler, 12 Eylül ile kendilerine verilen meşruiyet alanı üzerinden iktidar yoluna çıkmış ve ülke tarihinin en uzun süre iktidarda kalan liderini yaratmıştır. Kısacası muhalefet içinde yer alan biri çıkmış ve devletin belirlediği sınırlar içinde kendisine ait bir yaşam alanı oluşturmuştur.

O alanı yaratan ise Kemalist düşüncede olduğunu iddia eden, sözde laiklik yanlısı, gerçekte ise seküler yaşamı benimsemiş kesimler eliyle iktidar koltuğuna taşınmış ve orada uzun süre kalmasını sağlayacak politikaları benimsemiştir. Üstlerine yönelik birçok operasyon yapılmasına rağmen mağduriyet edebiyatı içinde her zaman kurucu olduklarını söylemişlerdir.

Kurucular, yeni kurulan ve küreselleşme yolunda ilerleyen ılımlı İslam modelinin kurucularıyla kendilerini hep eşit görmüşlerdir. Ancak pratik, bu eşitliğin sözde olduğunu göstermektedir.

Kürtler ve Aleviler muhalefetteki yerlerini korumaktadır.

Sol, ortadan silindiği için onu ciddiye alanlar yalnızca polis operasyonuna ihtiyaç duyulduğunda savcılardır. Her zaman bir fail bulunması gereklidir. Solcular, en iyi failler listesinde en başta yer alır ama genellikle fail olarak gösterildikleri olaylarla hiçbir ilgileri yoktur. Polis dosyası kapansın diye suç onlara atılır ve suçsuzluklarını ispat etmeleri beklenir.

İktidar, Kürtleri bir şekilde elinde tutmasını biliyor. Çünkü onların aradığı tek muhatap iktidar ve onun lideridir. O isterse onlara hak verecektir; bedeli ağır olmasına rağmen... Kürtler, "Hiç yoktan iyidir," demektedir ve göreceli bir özgürlük alanı oluşmuştur.

Aleviler ise artık düşman kategorisinden çıkarılmış, ülkenin temeli olarak tanımlanan Türk kimliğinin içine alınmıştır. Bugün ülke sathında ve dünyada örgütlenmiş bütün cemevleri, Türk Alevi geleneğini merkezine almış ve buna göre örgütlenerek cemler düzenlemektedir.

Sonuçta devletin temelinde artık Aleviler de vardır. Kürtlerle Aleviler arasına bir duvar örülüyor. Çünkü Kürt Aleviler arasında da kendilerinin aslında Türk olduğunu iddia edenler var ve cemlerini Bektaşiler gibi Türkçe yapıyorlar.

Aleviler kurumsallaşmıştır.

Kurumsallaşan her yapının içine para meselesi girer. Paranın olduğu yerde, bugün iktidarın yaşadığı fon sorunu gibi krizler de vardır. Sonuçta her aidat, kendisine ait bir ekonomi çarkı oluşturur.

Liderler ve etraflarında yer alanlar, oluşan bu ekonomiden kendi lehlerine uygulamalar geliştirir. Sonuçta emek harcamadan birden zengin olan siyasetçiler ortaya çıkar. Kurumsal yapılarda emeğiyle geçinenler ve onların üzerinden geçinenler her zaman var olmuştur.

Her kurum içinde projeler yapılır.

Her proje için ayrılan paradan tırtıklamalar yapılması olağan hâle gelir. Projeye para veren bunun farkındadır ama görmezden gelir. Çünkü proje üretimi aslında o kurumu kendisine bağlar. Yeni projeler alabilmek için artık hedeften çıkmış bir soygun düzeni kurulur.

Kısacası etik olanın yerini, tırtıklamayı ve bunu ahlaki açıdan sorun olmaktan çıkarmayı normalleştiren bir anlayış alır.

Toplumda ahlakı, yani etiği ortadan kaldırırsan çürüme kaçınılmazdır. Bazı çürümeler uzun sürer, bazılarında ise çürüme eline yüzüne bulaşır ve hızla ilerler.

Aleviler içindeki çürüme çok hızlı oldu.

Madımak belgesel projesinin bütçesi ne kadar saydam? Hesap verilebilirlik söz konusu mu?

"Asrın felaketi" olarak tanımlanan deprem sonrasında toplanan paraların durumu, Madımak projesi kadar saydam mıdır?

Alevi dersleri adı altında yürütülen çalışmaların, Alevi Ansiklopedisi gibi tartışmalı işlerin etrafında dönen paralar konusunda saydam bir bütçe oluşturulmuş mudur?

Kime göre, nasıl yazıldığı net olmayan; tamamıyla hurafeler üzerinden, kendisine göre bir Alevi tanımı yapılan uygulamalarla Alevilik biçimlendirilmiş ve Türk Aleviliği gerçekten bütün Alevileri temsil ediyormuş gibi bir algı oluşturulmuştur.

Her proje para demektir.

Her projede tırtıklanma olağandır.

İktidar, kendisine benzeyen muhalefetler yarattığı için eli hep güçlüdür. Sonuçta eli temiz olan yoktur...